Mr. Brightside

Σαν την Amy baby...

2011-07-27T15:17:00.002+03:00

τα καλοκαίρια ο χρόνος σταματά/

οι ειδήσεις αργούν να φτάσουν/
καλύτερα μερικές φορές/
όπως και να 'χει, κρίμα.

EXIT...a short view

2011-07-18T23:32:00.001+03:00

EXIT...a through-click

2011-07-15T20:44:00.029+03:00

riverside/a

riverside/b

entrance

bad religion

waiting for...

Arcade Fire

fireworks/a

fireworks/b (almost burned us)

Do you remember the first time?

Jarvis

5 a.m/Dygital Mystikz

Editors

M.I.A. democracy

Dance stage

Santigold

Motorama

Portishead

Beth Gibbons

Digitalism

Steve "wtf" Aoki

Paul Kalkbrenner

5.30 a.m.

Caspa/the last view

exhausted

On the road to Exit!

2011-07-04T22:24:00.003+03:00

Ελλάς - Σερβία συμμαχία.

The Indieviduals present Antichic!

2011-06-27T15:47:00.004+03:00

Retro Groovers-Disco Dancers-Millenium Hippies-Electro Lovers-FutureHeads-Indie Boys & Girls ...Everyone is invited to Antichic!!!

We aim to make you sweat, as much as you can be!!!
Με λίγα λόγια...Love & Peace...Funk/Breaks/FreeStyle/DanceHall/Mash-Ups

Ίνφο:@ AntiChic Bar - Cafe (Καρύπη 3, Πεζόδρομος Στοά Ούζου Μέλαθρον -Προέκταση Βαλαωριτου-Σολωμού-)
This Thursday 30 June
Άφτερ 22.00 τίλ Μόρνινγκ

Street party

2011-06-22T21:05:00.005+03:00

Τώρα τελευταία το χω κάνει λίγο videoblog εδώ μέσα αλλά δε πειράζει... αφού δεν βγαίνουν τα λόγια ας βγούν οι εικόνες.

Ο Matt κι η Kim πρέπει να είναι απ' τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους της μουσικής βιομηχανίας.

Matt & Kim - Block After Block

Αγαπημένη Scarlett...

2011-06-17T01:56:00.005+03:00

Μπορεί από τότε που χώρισε να έχει παχύνει και να φοράει περίεργα παπούτσια... μα σ' αυτό το clip είναι το κάτι άλλο.

J. Rhode - Mellow Bow

Elvis says hello

2011-06-09T21:01:00.001+03:00

Dirty Beaches - Speedway King

Be Aware...

2011-06-04T17:49:00.003+03:00

Shaq Attack wiill always be around

My Beastie Boys

2011-05-30T19:01:00.004+03:00

Υπάρχουν ιστορίες από την παιδική σου ηλικία που όσο κι αν έχεις πια μεγαλώσει, παραμένουν συγκεχυμένες στο μυαλό σου.
Μια τέτοια, αποτελεί και το "απαγορευμένο" videoclip για το "Fight for your Right" των Beastie Boys. Ένα χαρακτηρισμό που απέδωσαν κάπου πίσω στο 1997, μεταξύ τετάρτης και πέμπτης δημοτικού, οι πρώτοι συμμαθητές μας, όταν "ανακάλυψαν" το συγκεκριμένο clip. Εύκολα λοιπόν, για όλους εμάς που δεν το είχαμε δεί ακόμα, ο πήχης των προσδοκιών ανέβηκε πολύ ψηλά.
Η λέξη απαγορευμένο, εκείνη την περίοδο (κι ακόμα δηλαδή) ήταν συνώνυμο τουλάχιστον του γυμνού με μια σκηνή sex μέσα. Φαντάζεστε λοιπόν την απογοήτευση όταν σε κάποια φάση πετυχαίνω το συγκεκριμένο clip σ' ένα κανάλι τοπικής εμβέλειας.. Τόση φασαρία για έναν τουρτοπόλεμο;; Και απαγορευμένο γιατί; Ποτέ δεν έμαθα αν όντως ίσχυε κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα...

25 χρόνια μετά από εκείνη την πρώτη κυκλοφορία οι Beastie Boys επέστρεψαν πριν από μερικούς μήνες με νέο album και με επική, γεμάτη superguests, επετειακή 30λεπτη διασκευή του αρχικού clip για το "Fight for your Right".
Πάντα στο μυαλό και στα αυτιά μου οι Beastie Boys θα είναι το hip hop. Όχι απλώς ένας εκπρόσωπος, όχι ακόμα ένα group αλλά ολόκληρο το κίνημα εκφρασμένο από τους Mike D, Ad-Rock και MCA με τον πιο εύστοχο, ειλικρινή και διαρκή τρόπο. Οργισμένοι έφηβοι, μιας εφηβείας που διαρκεί ακόμα, όσο κι αν τα χρόνια έχουν περάσει, ανήσυχα πνεύματα, αντιδραστικοί κι ενίοτε προκλητικοί. Μαχητές της ίδιας της ζωής ακόμα αν χρειαστεί.

Πάντα αυτό που ξεχώριζε στα αυτιά μου από κάθε τους δουλειά ήταν η ιδιαίτερη, χαρακτηριστική χροιά της φωνής και των τριών. Λες και πάντα το μπλέξιμο από samples και vocals έβρισκε κάποιο νεύρο μέσα στο κεφάλι μου ενεργοποιώντας αυτόματα αισθήσεις απόλαυσης.
Στο Hot Sauce Committee part two επιλέγουν περισσότερα φυσικά όργανα για να ντύσουν ηχητικά τους στίχους τους, χωρίς βέβαια να λείπουν τα απαραίτητα samples. Η εν γένει κριτική αναγνώριση του album (πήρε παντού καλές βαθμολογίες) απλώς επιβεβαιώνει, στο μυαλό μου, τα πιο πάνω γραφόμενα.

Απ' το 1979 ξεκινώντας ως hardcore μπάντα, μέχρι σήμερα 32 χρόνια μετά, οι Beastie Boys παραμένουν διαρκώς ενεργοί, αποτελώντας ένα απο τα επιδραστικότερα group για το χώρο του hip hop. Η επιστροφή τους ήταν απλώς η αφορμή για να γραφτεί αυτό το κείμενο, σαν ένας μικρός φόρος τιμής στο group που μου έμαθε να ακούω και να εκτιμώ το hip hop.

R.I.P.

2011-05-28T06:47:00.001+03:00

The IndieViduals Present: ProPaganda Session!

2011-05-11T16:49:00.002+03:00

Retro Groovers-Disco Dancers-Millenium Hippies-Electro Lovers-FutureHeads-Indie Boys & Girls...
Everyone is invited to our parties... We aim to make you sweat, as much as you can be!!!

We present The ProPaganda Session... Every second Wedensday!!!

Funk-Breaks-Dirty Beats-Mash Ups-DnB-Dub Step etc.

Ίνφο:@ProPaganda!
(Suggrou 6)
Wednesday 11 May
Φρί Έντρανς ας Γιούζουαλ
After 22.00

Χορηγός Επικοινωνίας: Up 'n' Loud Web Radio (www.upnloud.gr)

The IndieViduals Arty Session!

2011-05-04T20:07:00.002+03:00

Αύριο, Πέμπτη 5 Μαΐου γίνεται κατάληψη στα decks του AlmodoBar!

Οι The IndieViduals εκτός απο μουσική, επιλέγουν και "ντύνουν" το χώρο με πρωτότυπα Sketches & Drawings.. Οι Ευτύχης Ευθυμίου και Στάθης Στυλίδης ευθύνονται γι' αυτό...

Groove/Funk/Breaks/Dirty Beats/Mash-Ups... and Whatever Come To Our Minds

Music, Visuals, Drawings, Retro Movies for Graphic & Music Lovers!

Ίνφο:Πέμπτη 5 Μαΐου
@ AlmodoBar! (Suggrou & Valawritou)
Φρί Έντρανς ας Γιούζουαλ
After 22.00

Χορηγός Επικοινωνίας: Up 'n' Loud Web Radio

Miami Horror: interview

2011-04-30T21:18:00.006+03:00

Miami Horror were hosted this week in Upnloud's column Indiependance Day! Here you get the english version of the interview they gave us.

- Hello guys! How was your day?
- It involved a lot of sleeping in between NY and Pennsylvania, we are playing Messiah Christian college tonight, which could be interesting.

- For how long has music been a part of your lives? How were your lives before Miami Horror?
- I think for all of us music has always been really important, personally I didn't like music in between the ages of 7-12, probably because as a kid all you hear is lame mainstream pop and that didn't interest me. It was only random old vinyls and tapes that belonged to my parents which i found interesting, such as Prince.

- Which would you consider as the main influence you had during the creation of “Illumination”?
- One of the main creative points of illumination is that the influences came from EVERYWHERE, so many different genre's etc. So there's nothing that can be named in particular. Some of the stylistic influences can be attributed to artists like pink floyd, supertramp and air.

- Where is the most suitable place to grow silver apples and golden pears? Really, how would they taste like?
- Probably the moon, you can't eat them, they are poisonous.

- Each one of your videos is pretty arty. How important is for you the visualization of your music? Which images come to your mind when you write music?
- I wouldnt really they are that arty, but visuals are very important in helping convey the feeling of music. Sometimes images or films(mostly the cinematography) inspires our music. I can't really give any exact examples, its usually the feeling. Originally I was inspired my more colourful disco and 80's type imagery now by more natural colours and dreamier imagery for lack of a better word.

- Let’s say that in a few years from now will come the ultimate peak in your career! How would that be like? Have you ever imagined it?
- I have no idea how that will be, lets just wait and see, we may already be there!

- Which is the best and the worst thing that happened to pop music in the last decade?
- GAGA

- Even though you are regarded as a part of the indie culture/scene you are signed in EMI music. How does this work for you? Were there any compromises you had to make till now?
- Not really, we just had to let them push us as hard as they wanted, which can do great things, i guess the flipside is that you appear more commercial. However they still treat us as pretty independent and we are allowed a lot of creativity.

- Which movie (or movies) could be suitable enough to has “Illumination” as its soundtrack?
- I wish i knew the answer to this so i could watch it, i have images in my subconscious that i can almost see. I guess the closest is 70's movie, LOGANS RUN. all the songs would probably fit to one specific point in this film. It was also part of the inspiration for some of them.

If it's too loud, you're too old!

2011-04-28T15:05:00.006+03:00

Πέρυσι στο Primavera τους έχασα και το μετάνιωσα. Μετά το χθεσινό ακόμα περισσότερο.

Οι No Age παίζουν αναμφίβολα το punk των 00's. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Βγάζουν επί σκηνής ψυχή, τρέλα και ταλέντο. Και φασαρία... πολύ φασαρία. 120db φτάσανε χθές κάποια στιγμή στο Γαία, δικαιολογώντας την προ ημερών δήλωσή τους ότι παίζουν punk στο στυλ των Black Flag (το logo τους κοσμεί το αριστερό μπράτσο του κιθαρίστα εξάλλου, αν είδα καλά).

Όχι περισσότερα από 100 άτομα εντός του χώρου, αλλά κοινό που ήρθε μάλλον στοχευμένα. Όμορφη ατμόσφαιρα σε γενικές γραμμές, με τους No Age να περιφέρονται από νωρίς στο χώρο συνομιλώντας με διάφορους και υπογράφοντας cds και βινύλια (εξαιρετικές και πλούσιες οι εκδόσεις και των δύο).
11 ακριβώς, ο Dean κι ο Randy ανέβηκαν στη σκηνή, συνοδευόμενοι όμως από έναν περίεργο μαυροντυμένο τύπο με καπαρντίνα και παχύ μουστάκι που είχε τον έλεγχο στα synths και keyboards και χτυπιόταν περίεργα. Σίγουρα θα ήθελα να μάθω περισσότερα γι' αυτόν...
Παίξανε ακατάπαυστα για κάτι περισσότερο από μια ώρα, συμπαρασέρνοντας στην ηχητική τους πανδαισία τους περισσότερους. Ο Dean ιδιαίτερα επικοινωνιακός ίδρωνε, σκουπιζόταν, ξανα-ίδρωνε για να μείνει στο φινάλε γυμνός σκαρφαλώνοντας μάλιστα μέχρι το πατάρι του Γαία. Ο Randy περιφερόταν δεξιά-αριστερά στη σκηνή με τη κιθάρα του, κατεβαίνοντας σε κάποια φάση και παίζοντας μέσα στο κοινό. Αυτός απλά έμεινε με τον T-shirt, βγάζοντας το πουκάμισό του.

Γενικά φάνηκε να το διασκέδασαν κι οι ίδιοι αρκετά, στην πρώτη τους επίσκεψη στην Ελλάδα, παρόλο που στην πόλη μας δεν βρήκαν ήλιο και ζέστη, αλλά πυκνή συννεφία και ψιλόβροχο.
Στο τέλος τα αυτιά μπορεί να βούιζαν αλλά άξιζε τον κόπο... δε βλέπεις συχνά group σαν τους No Age στην πόλη σου.

Το σπουδαιότερο live

2011-04-27T15:42:00.002+03:00

...που έχει φιλοξενήσει αυτή η πόλη την τελευταία 5ετία (ίσως και παραπάνω).

Απ' τις συναυλίες που είναι να απορείς που γίνεται στην Θεσσαλονίκη.
H art/punk αισθητική των No Age απόψε στο Γαία live.
Άχαστο!

Οι δύο όψεις της ζωής.

2011-04-23T18:05:00.002+03:00

Εικόνες, αμεσότητα, απλότητα, αλήθεια.

Καλοκαίρι.

2011-04-11T18:30:00.001+03:00

Nastrovje

2011-04-08T20:14:00.005+03:00

1 μερίδα σουτζουκάκια
3 μερίδες σουβλάκι κοτόπουλο
1 μερίδα σουβλάκι χοιρινό
_______________________
2 χωριάτικες σαλάτες
1 του σέφ
1 κάποιου άλλου
_______________________
1 Μαλαματίνα
1 ποτήρι λευκό κρασί
1 ποτήρι κόκκινο κρασί
1 pepsi light
1 Μύθο

Οι Motorama πεινούσαν κι έπρεπε να τραφούν.
Ιδιαίτερη εντύπωση έκανε σ' όλους η ρετσίνα, μια επιλογή που έγινε αυτοβούλως απ' τον Alexander (ο τύπος στα keyboards), ο οποίος ήταν και ο πιο διαχυτικός και επικοινωνιακός της μπάντας. Έψαχνε, ρωτούσε, περιεργαζόταν τα πάντα με σχεδόν παιδική αθωότητα.
Η Airin μας επισήμανε τη σημαντική γευστική διαφορά της greek salad, που παραδόξως υπάρχει παντού στη Ρωσία, μ' αυτή της δικιά μας, της original.
Ο drummer παίζει να μην έβγαλε και μιλιά στα αγγλικά. Ενώ ο Vlad τα μιλούσε πολύ
καλύτερα απ' όταν απευθύνθηκε, επί σκηνής, στον Λεωνίδα για την ρύθμιση του ήχου.
Σε γενικές γραμμές cool τυπάκια, κάπως μαζεμένοι, αλλά φαντάζομαι πως κάπως έτσι πρέπει να είναι κι οι περισσότεροι Ρώσοι.
A! και φυσικά τους έκανε εντύπωση το γεγονός πως όλοι είναι έξω και πίνουν καφέ πρωί-μεσημέρι.

Στα επί σκηνής τώρα, πρέπει να παραδεχθώ πως συγκινήθηκα. Έβλεπα κάτι που το ένιωθα μέχρι πριν λίγο καιρό σαν το δικό μου μυστικό, να βρίσκει ανταπόκριση. Να γεμίζει Τετάρτη βράδυ το Gaia και κόσμος να χορεύει και να γουστάρει υπό τους ήχους τους παρά το περασμένο της ώρας. Σπουδαίο πράγμα, σπουδαίο συναίσθημα. Φυσιογνωμίες γνωστές, μα και άγνωστες. Ραδιοφωνικοί παραγωγοί, djs και μουσικοί της πόλης. Έμπειρο κοινό. Όμορφη βραδιά. Απόδειξη νομίζω του ότι όταν συμβαίνουν καλά πράγματα, ακόμα και σ' αυτή τη πόλη, μπορεί να υπάρξει μαζική ανταπόκριση.

Ένα μεγάλο μπράβο στους Μotorama που ήταν παραπάνω από αντάξιοι κάθε προσδοκίας μου.

Loud Sound festival in photos...

2011-04-08T00:06:00.009+03:00

Απόψε: Loud Sound festival

2011-04-06T14:07:00.002+03:00

Μετά την Αθήνα και την Πάτρα, απόψε είναι η σειρά μας.
Enjoy!

Previous Saturday

2011-04-04T17:00:00.010+03:00

Τώρα κανονικά θα έπρεπε να γράφω για τις Σαββατιάτικες μουσικές μου εμπειρίες.

Για το πόσο καλοδεμένη και φασαριόζα μπάντα ήταν οι Black Mountain. Για τον επαρκή, με βάση τις απαισιόδοξες προσδοκίες μου, αριθμό κόσμου που μαζεύτηκε τελικά στο Principal.
Για την κοιλιά που έκανε σε κάποια φάση το live με τις μαζεμένες μπαλάντες, κουράζοντας μας λίγο. Και φυσικά για την μορφή του live... τον στιβίστα- "κάνω διακοπές στην Ελλάδα" drummer του group.
Όχι όμως.
Ούτε και στην sold out(;) εμφάνιση του Γραμματικού στο Block33 θέλω να σταθώ ιδιαίτερα. Εντάξει... ένα μισάωρο πρόλαβα όλο κι όλο (1:30 το βράδυ κι η Τσιμισκή ήταν σχεδόν απροσπέλαστη) απ' το dj set του Σλοβένου, και την επόμενη μέρα αποκόμισα αρκετά αρνητικά σχόλια για το σύνολο της εμφάνισής του. Πάντως, απ' όσα είδα κι άκουσα δε μπορώ να υποθέσω τι μπορεί να τους χάλασε...

Την ίδια περίπου ώρα, μερικά χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά οι LCD Soundsystem παίζανε για τελευταία φορά live. Σ' ένα επικής διάρκειας set (κάτι λιγότερο απο 4 ώρες!) όπου μεταξύ άλλων guest εμφανίστηκαν και οι Arcade Fire συμμετέχοντας στο North American Scum, κατάφεραν και χώρεσαν όλη τη μουσική μαγεία των τελευταίων 10 ετών.
Αυτό μάλιστα... είναι κάτι που παρά την απουσία της φυσικής μου υπόστασης κατάφερε και με ενθουσίασε περισσότερο απ' όλα.

Το καλύτερο όμως είναι πως μπορείς να δείς ολόκληρη τη συναυλία τους!

Εδώ.

Απόψε

2011-04-02T16:41:00.001+03:00

Εδώ η συνέντευξη.

Καφενείον η Ελλάς.

2011-03-29T14:55:00.002+03:00

H ιστορία, η σημασία κι η εξέλιξη του απόλυτου ελληνικού φαινομένου, δωσμένη και δεμένη υπέροχα απ' τις Κατερίνα Clark και Καρολίνα Portillo.

Cold Cave: Interview

2011-03-28T20:44:00.006+03:00

Cold Cave were hosted this week in Upnloud's column Indiependance Day! Here you get the english version of the interview that Wesley Eisold gave us.

- Hello from Thessaloniki, Greece! What are Cold Cave up to these days?

- Hello. I recorded from October 'til December. Since then we have been reworking the songs to play live. We leave at the end of March for what seems like a really long time. So right now we're all just getting everything done to start playing and promoting the new record that comes out in early April. It's been a year and a half since the last full length so I'm anxious.

- First of all I have to admit that I’m a big fan of your music. Your first LP “Love Comes Close” had really hunted me. When you’re writing songs, are you familiar with the emotions you’ll might create to your audience? Are you even aiming to something like that?

- I don't think it's so much a matter of thinking about how it will feel to the audience, but more about how I feel at the time and what I hope to put into a song and get out of it. But then I hope it will mean something or resonate with the listener. It don't ever expect any recordings to largely impact a group of people, but rather I'm thinking about the person listening alone. I think the songs are haunting, the feel is haunting, because they are often longing for the past, or an ideal that never exists.

- Your latest track “The Great Pan is Dead” is slightly heavier, reminding a bit of your hardcore past. Should we expect more guitars in your sophomore album?

- There are more guitars but none as heavy as that song. I wanted the album to be, not less synth-heavy, but just not relying strictly on synthesizers. I wanted the growth in the idea of Cold Cave to be represented in what seems like a coherent and full band. I wanted other influences to appear on the album, from pop to no wave etc etc that aren't o apparent in the earlier releases. Every release has been different so far, so to me it is not shocking.

- Many of your songs have to deal with unfulfilled love. Is this one of your main sources of inspiration?

- Maybe it is. I think 'love' as an idea can be used to express so much, because it is at the heart of everything in some way or another. Even hatred . In my music it doesn't mean the love between two people in most cases, it is something more like a struggle within verses the outside world.

- Apart from Cold Cave I know that you’re involved in publishing and poetry. So, how can you separate in your mind poetry from lyrics, when it comes to write? How does this work for you?

- Poetry is a war against the nudity of yourself and paper, and also against the sea of people who have given poetry a bad name. Lyrics accompany music which already has a mood. Both are magic.

- Did you have to move in N.Y. or it was your personal choice? How did this moving finally affect your work?

- Sometimes it can feel like there are only a few places to live in the USA if you want to live in a city. At the time I moved, the places were New York or Los Angeles . In other places I lived the pace was much slower, and people were comfortable with that. I felt I wasn't accomplishing enough or finding enough to be interested in in other places I lived after a year or two.

- Last year I had the opportunity to see you live in Primavera Sound festival. Which live gig did you enjoy the most since then?

- Primavera was probably my favorite show so far. Since then my favorite has been a warehouse show in LA or the last time we played Toronto . A good show to me is when a moment is shared. When energy passes through people.

- What is that makes happy an artist nowadays? Is maybe the acclaim of his work or the sense of creativity?

- For me I am happy when I know I have improved. I've been making records for since I was in my late teens and the best one I have ever made was this year.

Ω αγαπημένη... part 2

2011-03-24T19:35:00.003+02:00

Οι the Kills επέστρεψαν. Το drum machine στη θέση του, η "bigger than any other woman" Alison ξαναπερνάει την κιθάρα στους ώμους της κι ο Jamie αφήνει για λίγο την Kate σπίτι ώστε να βγεί ξανά περιοδεία.

To μουσικό μονοπάτι γνώριμο... Κιθάρες πειραγμένες, fuzzαρισμένες σε πρώτο πλάνο. Η φωνάρα της Alison, μια δόση παραπάνω αμερικανιάς στον ήχο και μια προσδοκία για ιδρωμένα, ηλεκτρισμένα live όπως παλιά.

To "Blood Pressures" δεν θα είναι ο δίσκος της χρονιάς, δεν εμπεριέχει μουσική πρωτοπορία, ούτε αποκαλύπτει μουσικά μυστικά. Έχει όμως ακόμα τη καύλα που κατάφερναν πάντα να βγάζουν οι Kills, το μπλέξιμο ερωτισμού και ροκιάς, την σπίθα που μετά από 11 χρόνια ακόμα μπορούν και μπολιάζουν στα κομμάτια του δίσκου.

υγ. Το "DNA" πόσο να γαμάει;

Thessaloniki goes indie(?)

2011-03-20T18:48:00.004+02:00

Τα παρακάτω τα έγραψα πριν απο μερικές μέρες για λογαριασμό της στήλης Indiependance Day! στον www.upnloud.gr, κι είπα να τα αναδημοσιεύω κι εδώ.

"Η ανεξάρτητη μουσική σκηνή είναι μια ταλαιπωρημένη ιστορία από μόνη της. Για τα ελληνικά δεδομένα μιλάω φυσικά. Από τους πλέον παρεξηγημένους και εννοιολογικά βιασμένους όρους το indie.

Πολλοί θα υποστηρίξουν ότι το κοινό του είναι περιορισμένο, αν όχι σχεδόν ανύπαρκτο, και δεν μπορεί κανείς να παραθέσει στοιχεία για το αντίθετο, όταν συναυλίες indie συγκροτημάτων μαζεύουν 100-200 το πολύ άτομα.

Κι άντε στην Αθήνα, λόγω και διαφοράς μεγέθους, τα πράγματα να είναι κάπως καλύτερα. Εδώ πάνω στο βορρά υπάρχει σοβαρό πρόβλημα για όλους εμάς που παρακολουθούμε κι αγαπάμε τη συγκεκριμένη σκηνή. Είναι βλέπεις η δεδομένη σχέση ζήτησης και προσφοράς. Γιατί σου λέει, με το δίκιο του ενδεχομένως, ο κάθε promoter να μη φέρω ξανά και ξανά Puressence, Archive και James; Αφού μόνο έτσι θα γεμίσει ένα live και θα βγούν και λεφτά.

Ευτυχώς απ' την άλλη υπάρχουν ακόμα ορισμένοι που βάζουν τη μουσική σε πρώτο πλάνο, θέλουν να ζούνε στο τώρα και έχουν την τρέλα να φέρνουν group όπως οι No Age, οι Black Mountain και οι Motorama στην πόλη μας.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε και φιλοξενείτε στη στήλη γι' αυτόν και μόνο τον λόγο. Για ένα συναυλιακό Απρίλιο που δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα μπορούσε να συγκεντρώσει μερικά απ' τα σημαντικότερα group της σύγχρονης (λέξη κλειδί) indie σκηνής. Η ανταπόκριση φυσικά σε όλο αυτό είναι ένα ζητούμενο, ωστόσο η προσπάθεια είναι από μόνη της άξια επαίνου.

Και πώς όχι, όταν στις 27 Απριλίου έχεις την ευκαιρία να δείς live το καμάρι της θρυλικής Sub Pop κι ένα απ' τα σημαντικότερα group σήμερα, τους καταιγιστικούς art-noise rockers No Age, στο Gaia live. Ενώ μερικές εβδομάδες νωρίτερα (2/4) θα έχουν κάνει ήδη στάση στο Principal οι καναδοί Black Mountain, κουβαλώντας μαζί τους 3 αριστοτεχνικά albums, που έχουν αναδομήσει με τα πιο σύγχρονα υλικά τον ήχο του ψυχεδελικού rock. Για τους Motorama και το Loud Sound Fest, που μεταξύ άλλων φιλοξενεί τους Electric Litany και τους B-Sides, τα έχουμε ήδη γράψει και παρουσιάσει.

Στις 6 Απριλίου λοιπόν, στο Gaia live, με εισιτήριο προπώλησης μόλις στα 10 και 12 ευρώ, παρουσιάζουμε ότι πιο φρέσκο ξεπήδησε μέσα στο 2010, αυθεντικό DIY, ένα νοσταλγικό post-punk ταξίδι απ' το Manchester μέχρι τις παγωμένες ρωσικές στέπες.

Γι' αυτό λοιπόν, όσοι από εσάς έχετε κατεβάσει, έχετε ακούσει, έχετε συζητήσει για τους παραπάνω, επιλέξτε τη live εμπειρία και μη μένετε στο "..αχ ναι παίζανε κι οι No Age, γαμάτοι, αλλά δεν πήγα τελικά".

Support & Spread the love!"

Motorama - One Moment

2011-03-18T21:35:00.005+02:00

Για το Loud Sound festival τα έγραφα τις προάλλες.
Οι Motorama λοιπόν, αν και ετοιμάζονται για την πρώτη τους ευρωπαϊκή περιοδεία βρήκαν χρόνο να κυκλοφορήσουν και να σκηνοθετήσουν το videoclip του νέου track τους.

To "One Momment" ανέβηκε πριν λίγες ώρες στο official κανάλι τους στο youtube.

Black Mountain: Interview

2011-03-15T18:41:00.008+02:00

Black Mountain were hosted in Upnloud's column Indiependance Day! Here, you get the english version of the interview that Matt Camirand gave us.

- Hello from Thessaloniki! What are you up to these days?

- Thanks, just laying in bed staring out the window at a typical rainy vancouver day. Waiting to go on tour again.

- You have your 3^rd album released before a few months. Did you get any interesting reactions till now?

- Sure, the reactions have been great. People seem to dig the record. I'm pleased.

- How did you feel the procedure of creating “Wilderness Heart”? I think it was the first time that you didn’t do by yourselves the production.

- Yeah, we had a couple producers work with us on this one. It was nice to relinquish the controls to someone else and just concentrate on playing the music rather than having to play and run all the recording equipment too.

- It is a common sense that the 3^rd album of every band it’s the most difficult and the most critical as well. Did you feel any pressure to create something really good, especially if you take into consideration the critical acclaim that your previous album received?

- If I had thought about it alot I guess it could have been stressfull but for some reason I am able to not consider those things at the time and treat it just like all the other records. Its as if its just us making our first record and nobody out there has heard us yet and we never consider whether the will or not. Thats just me though, I can't speak for the others and how they feel.....

- If you had to correspond your music with 3-5 objects, which objects would that be?

- Tape measure, lightbulb, mirror, dumbell, oil. Dont ask me why....

- What about Black Mountain Army? Is it some kind of an artistic, non-profit organization or what?

- More of a joke actually. A joke that got out of control and people took to heart. We arent hippies. We dont live in a communal house. We dont get our food out of dumpsters. Many of us eat meat. We try and make a profit so we can pay our rent and go to places like Greece and get suntans.

- I think it will be your first time in Greece. How do you feel about that? What should we expect from your live performances?

- SO EXCITED! I expect you to bleed from your eyeballs and ears. Bring a tissue.

- Let’s say that you are our guide to the Vancouver music scene. Give us a few band names that you might appreciate and we should hear.

- Ladyhawk, The Highwaykind, Lightning Dust, Rich Hope and his Evil Doers, The New Pornographers and Destroyer.

- Let as know your dreamy line up, in which you’ll also participate.

- Myself, John Bonham, Elvis Presley, Clarence White from the Byrds.

- Something that I’m really curious… How came and you opened, back in 2005, for the Coldplay?? I mean, ok… obviously it was a great opportunity for you but seriously… did you really enjoy it?

- Those guys asked us to come on tour. They liked our first record. I had a great time, they treated us like kings and would do it again in a second.

It's a Hollywood summer.

2011-03-09T20:26:00.005+02:00

Για την οπτικοποίηση του αγαπημένου μου τραγουδιού, για το 2010, είχα υψηλές προσδοκίες. Οι National ωστόσο επέλεξαν να ντύσουν τους στίχους τους με περίεργες, σχεδόν παράταιρες εικόνες, των οποίων τη σημασία αδυνατώ να κατανοήσω πλήρως.
Όπως και να 'χει όμως, καλύπτομαι εν μέρη απ' τη παρουσία της πάντα διαστροφικά ενδιαφέρουσας Kristen Schaal, που γνώρισα στο "νεοζηλανδικό" έπος, The Flight of the Conchords.

Bad Kids.

2011-03-04T23:35:00.002+02:00

Ο συνθέτης του παρόντος blog έχει ορισμένες εμμονές. Ποιός δεν έχει θα μου πείς... και θα σου απαντήσω πως όλοι μας λίγο πολύ. Κατά καιρούς λοιπόν, κάποιες τυχαίνει να δημοσιεύονται.
To θέμα με δαύτους όμως είναι κάπως βαθύτερο. Πιο πολύπλοκο.
Δεν είναι μόνο η παραδοχή, πως η φανταστική μπάντα στην οποία θα συμμετείχα θα ήθελα να είναι ακριβώς έτσι. Είναι που ζηλεύω όλο το attitude που περιβάλει τη μουσική τους.
Δεν σταματάει όμως εκεί...
Με τη lo-fi garage τους πλάθω στο μυαλό μου εικόνες μιας παράλληλης καθημερινότητας που θα ήθελα να ζώ. Σε πιο μόνιμη βάση έστω. Αμφιβάλω αν καταλαβαίνεις τι γράφω. Μια ιδέα μπορείς να πάρεις βλέποντας το νέο τους videoclip.

Σίγουρα ένα απ' τα τελευταία, πραγματικά, rock'n'roll group εκεί έξω.

Loud Local Sound Fest

2011-03-03T11:26:00.005+02:00

Η συναυλία των Motorama στην Θεσσαλονίκη ήταν γνωστή εδώ κι αρκετό χρονικό διάστημα. Πλέον όμως μιλάμε για ένα mini-festival, που θα πραγματοποιηθεί στις 6 Απριλίου στο Γαία live, αφού στο line up έχουν προστεθεί οι Electric Litany, οι B-Sides κι ενδεχομένως κάποιο ακόμα group.

Όλα αυτά, αποτέλεσμα της συνεργασίας της πλέον ενεργής συναυλιακά εταιρίας στη Θεσ/νίκη Love Light Productions και του Upnloud web radio.

LINE UP :

MOTORAMA (RUSSIA)

ELECTRIC LITANY (UK)

B-SIDES (GREECE)

UP N LOUD DJ'S

PLUS MORE T.B.A...

Doors open: 21:30

Tickets: 10 euros στο lofi.eventbrite.com (σύντομα θα διορθωθεί και το location)
12 euros προπώληση
15 euros ταμείο

σημ. Θυμήσου εδώ τη συνέντευξη των Μotorama.

H Αγία Τριάς.

2011-02-20T21:05:00.004+02:00

James Blake, "Wilhelm Scream"

Jamie Woon - Night Air (Ramadanman Refix)

Nicolas Jaar - Keep Me There

Dark was the night.

2011-02-18T19:25:00.005+02:00

O Balam Acab συναντά την Zola Jesus/Εκείνη του μιλάει για την Diamanda Galás κι εκείνος για βυθούς/Ταιριάζουν και τα βρίσκουν.
Ο Jammie XX ανακαλύπτει τον χαμένο παππού του στο πρόσωπο του Gill Scott-Heron/ Ακούνε και πειράζουν μαζί τους παλιούς του δίσκους/Του μιλάει και για μια κοπέλα, ονόματι Adele, που γνώρισε πρόσφατα...
Ο James Blake ταξιδεύει στο Bristol/Βλέπει live κι ερωτεύεται παράφορα την Anika παρόλο που αυτή είναι ξανθιά.
H Ikonika στην Ελλάδα/Ακούει Keep Shelly in Athens και παθαίνει.
Φαντάζεσαι ο Flying Lotus στον ελεύθερο χρόνο του να ακούει Cold Cave και Soft Moon;
Σίγουρα το κάνει ο Nicolas Jaar!

Όλα αυτά γίνονται πραγματικότητα, αύριο Σάββατο 18:00-20:00, στην πιο dark&dub έκδοση του Indiependance Day!

Πάντα στον www.upnloud.gr

Ω, αγαπημένη...

2011-02-10T15:32:00.004+02:00

Η ομορφότερη κηδεία.

2011-02-07T17:10:00.005+02:00

Σε έναν ιδανικό κόσμο οι συνθέσεις του James Murphy με τους LCD Soundsystem θα κατέκλυζαν τα μεγάλα clubs και θα γέμιζαν τα dancefloors όλου του κόσμου. Το ιδανικό βέβαια είναι μια πολύ σχετική έννοια.

Έτσι, κάτι τέτοιο δε συνέβη ποτέ στα 10 χρόνια ενεργής παρουσίας τους, οπωσδήποτε όχι στην χώρα μας (δεν θυμάμαι να έχω ακούσει ποτέ track τους σε κάποιο χώρο) και αντιλαμβάνομαι το ίδιο περίπου να ισχύει και για τον υπόλοιπο κόσμο.
Ακόμα και ραδιοφωνικά (μιλώντας πάντα για τα FM) στη χώρα μας αγνοήθηκαν. Κοιτώντας βέβαια την ελληνική ραδιοφωνική πραγματικότητα κάτι τέτοιο μόνο έκπληξη δε δημιουργεί.

Παγκοσμίως, η underground σκηνή έμοιαζε πάντα πιο φιλική, πιο έτοιμη να τους υποδεχθεί και να αφομοιώσει τον ηλεκτρικό dance-punk ήχο τους.
Εύλογα λοιπόν έρχεται η στιγμή που η μουσική σου κουλτούρα και τα περιφερειακά σου ερεθίσματα αναπόφευκτα αξιολογούν και διαβαθμίζουν τη σημαντικότητα των LCD Soundsystem.

Η αλήθεια είναι πως δεν στεναχωρήθηκα στο ελάχιστο για τα νέα της τελευταίας live συνύπαρξής τους ως group στις 2 Απριλίου στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης. Είμαι σίγουρος πως ο τύπος που επηρέασε όσο ελάχιστοι των ήχο της τελευταίας δεκαετίας δεν πρόκειται να σταματήσει να δημιουργεί, να παράγει, να συνθέτει και να γράφει στίχους όπως αυτοί στα επικά anthems "Losing my Edge" και "All my Friends".
Οι μπασογραμμές, το groove, οι σκονισμένες μα πάντα φωτισμένες ντισκόμπαλες, η χρυσόσκονη στις κονσόλες και το rock attitude θα συνεχίσουν να υπάρχουν...

Ο James Murphy ήταν οι LCD Soundsystem, είναι η D.F.A. records και θα είναι ο δικός μου μουσικός ήρωας για τη δεκαετία 2001-2010. Καλά, μαζί με μερικούς ακόμα εννοείτε.

Bass Class.

2011-02-06T21:17:00.001+02:00

“I felt like i needed a break from the expectations i have of myself when making “rjd2″ records. So I went off and did something that felt natural, and was really done purely for FUN. Not that making records as “rjd2″ isnt fun, but there are elements of strategy, catalog-referencing, non-repeated ideas, and so forth; i wanted to throw all of that out the window for a minute.”

Cloud Nothings - Cloud Nothings

2011-02-03T15:54:00.004+02:00

Επιστροφή... να γυρνάς δηλαδή σε μέρη γνώριμα, σε ήχους που είχες συνηθίσει και σου έλειψαν. Σα να χτυπάς στο άγνωστο ένα κουδούνι και να σου ανοίγουν δικοί σου άνθρωποι.

Εδώ, μιλάω για γρήγορες, σπινθηροβόλες κιθάρες, που μπλέκουν στο μυαλό σου λοουφαρισμένους Libertines στα καλύτερά τους, με μια καλοκαιρινή αύρα να διαπνέει κάθε κομμάτι. Α! και μια στάλα αμερικανιά, έτσι για να λέει περισσότερο... Σου θυμίζει πως πλέον το καλοκαίρι είναι το μοναδικό πράγμα στο οποίο αξίζει να ελπίζεις. Πάντα θα έρχεται και πάντα θα νιώθεις δικαιωμένος για την αρχική σου προσδοκία.
Δεν μ' απογοήτευσαι προσωπικά ούτε μια φορά.
Το ίδιο κι ο ήχος της lo-fi indie rock/pop παιγμένος σε ρυθμούς όμοιους μ' αυτούς που διαλέγει ο Cloud Nothings.
Ακούς... ακούς... και ξανακούς. Μέχρι να τελειώσει το καλοκαίρι θα 'χει ξανάρθει.

Ωραίο πράγμα η επιστροφή... μερικές φορές έστω.

California Über Alles.

2011-01-28T19:54:00.004+02:00

Μπαίνοντας πλέον σε κανονικούς ρυθμούς, όσον αφορά το ραδιοφωνικό κομμάτι, μετά από γιορτές, πανηγύρια και εξεταστικές, ήρθε η στιγμή να μπεί και μια τάξη στο φετινό Indiependance Day!

Αυτό το Σάββατο λοιπόν 29/1, απ' τις 6 μέχρι τις 8, δύο ώρες αφιερωμένες στη μουσική σκηνή της California.

Από τους Beach Boys, τους Black Flag και τους Dead Kennedys μέχρι τους Pavement, τους Crocodiles και τους Xiu Xiu...

Groups που ξεπήδησαν από Los Angeles, San Diego, San Francisco κι όλη τη δυτική ακτή, και δημιούργησαν μια απ' τις σημαντικότερες μουσικές σκηνές του κόσμου.

Η εξέλιξη, τα είδη, οι δισκογραφικές, τα venues και φυσικά το περίφημο Coachella.

Get Connected @ www.upnloud.gr

Τσέκαρε και την αντίστοιχη στήλη εδώ. More to come soon...

Η χαρά του γραφίστα.

2011-01-24T16:36:00.001+02:00

Nicolas Jaar - Space is Only Noise

2011-01-20T13:54:00.004+02:00

Πατώντας πάνω σε minimal house/techno φόρμουλες και μπλέκοντας μέσα λογής λογής επιρροές, μέχρι ethiopian jazz στοιχεία, στα χέρια του η ηλεκτρόνικα αποκτά μια πλήρως συναισθηματική διάσταση.

Ο ίδιος ξεκαθαρίζει πως πρόθεση του δεν ήταν ποτέ να γράψει χορευτική μουσική, ανεξαρτήτως δισκογραφικών καταβολών.

Είναι ξεχωριστή περίπτωση γιατί στα 20 του κάνει ακριβώς αυτό που έχει στο μυαλό του, χωρίς οποιαδήποτε παρεμβολή, υπόδειξη ή συμβιβασμό.

Όταν οι άλλοι δημιουργούν έχοντας de facto τη σχέση house/techno με τη dance σκηνή και τα μεγάλα clubs, στοχεύοντας στην ικανοποίηση του σώματος, εκείνος με αφοπλιστική ευκολία γεμίζει τη καρδιά σου, το μυαλό σου, την ψυχή σου την ίδια αν το επιτρέψεις.

Black is the colour

2011-01-17T20:34:00.001+02:00

Για το 2011...

2011-01-14T17:48:00.004+02:00

Μουσικές και albums που ξέφυγαν μέσα στο 2010 και ακούγονται πλέον μετα μανίας...

"part three"

Balam Acab - See Birds EP

Στα αυτιά του 19χρονου Αlec Coone ο βυθός της θάλασσας ακούγεται κάπως έτσι. Μιλάμε για ένα μουσικό κτίστη. Παίρνοντας πρώτες ύλες (όπου πρώτες ύλες βλ. λούπες, φωνητικά και λοιπούς διάσπαρτους ήχους) και επεξεργάζοντάς τες με τον πιο μινιμαλιστικό, μα και συνάμα τόσο συναισθηματικό τρόπο δημιουργεί κάτι παραπάνω από μουσική.

Δημιουργεί κόσμους, σύμπαντα, παράλληλες πραγματικότητες, μα πάνω απ' όλα συναισθήματα.
Κάποιες φορές στοιχειωμένα, κάποιες φορές βουβά, βυθισμένα στην άβυσσο.
Είναι δικό σου θέμα το πως θα το νιώσεις.

Witch house, η σκηνή που θα τον τοποθετήσεις για αρχή μέχρι να δείς τι άλλο υπάρχει μέσα στο δυσανάλογα πρωτοπόρο, για την ηλικία του, μουσικό μυαλό του.

Για το 2011...

2011-01-12T14:03:00.002+02:00

Μουσικές και albums που ξέφυγαν μέσα στο 2010 και ακούγονται πλέον μετα μανίας...

"part two"

Keep Shelly in Athens - In Love with Dusk

Θυμάμαι, όταν πριν μήνες είχα ακούσει για πρώτη φορά το Fokionos Negri street από τους Keep Shelly, ότι δεν μου είχε κάνει και καμιά ιδιαίτερη εντύπωση, παρά και τις όποιες πιτσφοριακές αναφορές.

Η πρώτη αυτή επαφή ήταν εντελώς άστοχη όμως.
Ακούγοντας ξανά και ξανά πλέον το EP τους, μου είναι πολύ εύκολο να παρασυρθώ απ' τις ηλεκτρονικές τους μελωδίες σε θολά αστικά τοπία. Μουσικό ταξίδι αναμφίβολα.

Χωρίς να μειώνει στο ελάχιστο την αξία τους... πρέπει να ομολογήσω πως αν οι Stereo Nova δημιουργούσαν σήμερα μουσική, κάτι τέτοιο θα έγραφαν σίγουρα.

Για το 2011...

2011-01-10T18:52:00.003+02:00

Μουσικές και albums που ξέφυγαν μέσα στο 2010 και ακούγονται πλέον μετα μανίας...

"part one"

Kiss the Anus of a Black Cat - Hewers of Wood and Drawers of Water

Δεν με θυμάμαι ποτέ ξανά στο παρελθόν να ακούω τόσες darkιλες μαζεμένες.
Τι σκατά δε ξέρω...
Αυτό εδώ είναι το project ενός Βέλγου τυπά, ονόματι Stef Irritant ο οποίος πέρα απ' το εμπνευσμένο όνομα που υιοθέτησε, μπόλιασε όλη τη σκοτεινιά της ψυχής του με μια folk επικών διαστάσεων, παραδίδοντας ένα πραγματικό μουσικό κομψοτέχνημα.

Thanx to indiefuck.

Jarvis + DFA

2011-01-04T20:27:00.002+02:00

Και καλή μας χρονιά!

Tracks of the Year

2010-12-26T13:15:00.007+02:00

Kαμιά 20αριά αραδιασμένα τυχαία, δικά μου αγαπημένα tracks για το 2010.

Caribou - Odessa
Foals - Spanish Sahara
Crystal Castles - I'm Not in Love (ft. Robert Smith)
Arcade Fire - Ready to Start
Crocodiles - All my Hate & my Hexes Are for You
Danger Mouse & Sparklehorse - Everytime I'm with you
Cassius - I Love U so
Gonjasufi - She Gone
LCD Soundsystem - You Wanted a Hit
Miami Horror - Moon Theory
Motorama - Wind in her Hair
Mumford & Sons - Little Lion Man
Sleigh Bells - Infinity Guitars
The Black Keys - Too Afraid to Love you
The National - Conversation 16
Roots - How I Got Over
Yeasayer - I Remember
Local Natives - Sun Hands
Allo Darlin' - Woody Allen
Cee Lo Green - No One's Gonna Love You

Videos of the Year

2010-12-23T14:54:00.002+02:00

PART TWO

Blogovision...Best albums of 2010

2010-12-22T15:17:00.004+02:00

Η καταμέτρηση ολοκληρώθηκε και τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα, απ' τη ψηφοφορία των 91 ελλήνων bloggers, ανέδειξαν τα 20 καλύτερα albums για τη χρονιά που φεύγει.

Πικρία για την 22η θέση των Motorama που παρά το μεγάλο αγώνα που δώσαμε δεν καταφέραμε να τους βάλουμε εντός 20αδας για πολύ λίγο.
Η χρονιά Caribou επιβεβαιώθηκε και επισήμως.
Εντυπωσιακή η αποδοχή των Crystal Castles. Μπράβο μας.
Απογοήτευση για την παράδοξα χαμηλή 30η θέση για τους αγαπημένους μου Foals.
Τεράστια έκπληξη, για μένα, η 17η θέση των MGMT.
Όσο για το No.1... είμαι κάτι παραπάνω από σίγουρος ότι το συμπαθέστατο κατά τ' άλλα Suburbs θα περιοριζόταν σε πολύ χαμηλότερες θέσεις αν το όνομα του group που το δημιούργησε δεν ήταν Arcade Fire.

Παρακάτω τα αποτελέσματα:

01 Arcade Fire 1062
02 National 1015
03 Caribou 923
04 Beach House 550
05 Gonjasufi 508
06 Black Keys 487
07 Crystal Castles 414
08 Deerhunter 355
09 LCD Soundsystem 351
10 Flying Lotus 322

11 Kanye West 303
12 Mumford & Sons 273
13 Janelle Monae 266
14 Gil Scott Heron 264
15 Ariel Pink 263
16 Midlake 261
17 MGMT 226
18 Broken Bells 225
19 Sufjan Stevens 219
20 Tame Impala 215

= Twin Shadow 215
22 Motorama 200
23 Grinderman 199
24 Gorillaz 196
25 Yeasayer 193
= These New Puritans 193
27 Shearwater 186
28 Pantha Du Prince 182
29 John Grant 168
30 Foals 160

31 Electric Litany 153
32 Joanna Newsom 148
33 Divine Comedy 146
34 Four Tet 140
35 Lone Wolf 137
36 Neil Young 132
37 Hot Chip 130
38 Pan Pan 127
39 Charlotte Gainsbourg 117
40 Radio Dept. 115

Videos of the Year

2010-12-21T18:50:00.004+02:00

Η εικόνα πάντα έχει ξεχωριστή δύναμη. Μπορεί η μουσική όταν στέκει μόνη της να ξεκλειδώνει συναισθήματα και να δημιουργεί διαθέσεις, ωστόσο ο συνδυασμός της με εικόνες μπορεί πάντα να σε εκπλήξει όταν είναι πετυχημένος.

Η μουσική χρονιά που φεύγει λοιπόν, εδώ... μέσω των 20 ομορφότερων, πιο περίεργων, ανατρεπτικών και προσεγμένων videos.

PART ONE

No.1 The National - High Violet

2010-12-20T14:17:00.002+02:00

Δεν συμβαίνει συχνά.
Μερικοί άνθρωποι, μερικά πράγματα και καταστάσεις έρχονται και σε βρίσκουν την κατάλληλη στιγμή. Μπαίνουν στη ζωή σου ακριβώς όταν τους χρειάζεσαι ή έστω όταν έτσι εσύ νομίζεις.
Ο κόσμος του High Violet ήταν πάντα εκεί, έτοιμος να με υποδεχθεί όταν το είχα ανάγκη.
Φιλόξενος. Ταιριαστός. Ένα μέρος που το ένιωθα δικό μου.

No.2 Motorama - Alps

2010-12-19T18:21:00.003+02:00

Η μεγαλύτερη μουσική έκπληξη της χρονιάς ήρθε απ' το Ρόστοφ της Ρωσίας.
Ένα υπέροχο, απολαυστικό και νοσταλγικό μουσικό ταξίδι, ειδικά για εμάς που λατρεύουμε τον post-punk/ new wave ήχο.
Τα έχουμε πεί πολλές φορές για τους Motorama φέτος (ένα,δύο) κι ελπίζω μέσω αυτής της blogovision να γίνουν γνωστοί και σε αυτούς που ακόμα να τους μάθουν και να τους ακούσουν.
Spread the love!

No.3 65DaysOfStatic - We were exploding anyway

2010-12-18T14:55:00.003+02:00

Αυτό το album είναι σκέτη καύλα .Έτσι το ένιωσα απ' τη πρώτη φορά που έπαιξε στον player μου.
Ακουστική καταιγίδα που στο πέρασμά της αφήνει ιδρώτα και ηλεκτρισμό.
Αφηνιασμένο post-punk σε ηλεκτρονικό φόντο.

No.4 Foals - Total Life Forever

2010-12-17T14:06:00.002+02:00

Writer's block σήμερα. Δεν μου ρχεται να γράψω τίποτα έξυπνο, τίποτα ελκυστικό για μια απο τις αγαπημένες μου μπάντες αυτή τη στιγμή και για ένα απ' τα καλύτερα album της χρονιάς.
Χαίρομαι απλώς που φέτος, πείστηκαν και οι πλέον δυσπιστοι για την αξία τους.

In Foals I trust. In Foals We should trust.

No.5 Miami Horror - Illumination

2010-12-16T14:26:00.002+02:00

Μέσα στο κεφάλι μου έχω μάλλον, έναν αισθητήρα που μόλις αντιληφθεί στιλιζαρισμένη ηλεκτρονική pop αρχίζει και στέλνει ακατάπαυστα σήματα προς διάφορες αισθήσεις. Ανεξέλεγκτο.

"I'll take you to the moon
Where the sun can't shine through
We'll grow silver apples and golden pears
I know I'll see you there" ... κι ύστερα σου λένε ότι ο ρομαντισμός έχει πεθάνει.

No.6 Allo Darlin' - Allo Darlin'

2010-12-15T14:37:00.003+02:00

Κακό, άσχημο και creepy εξώφυλλο. Παλιομοδίτικο, νοσταλγικό, μελαγχολικό twee pop στο εσωτερικό του.
Γλυκόπικρες μελωδίες που ανάλογα με τα κέφια, τον καιρό... τη φάση σου γενικά, μπορούν να σου φτιάξουν ή να σου τσαλακώσουν τη διάθεση.
Κάθε φορά που έπαιζε παρέμενα κάπου στο μεταίχμιο... περέργο συναίσθημα.

New Garage Explosion!!

2010-12-14T20:19:00.007+02:00

To VBS.TV ταξιδεύει στην Αμερική (Memphis, Detroit, Oakland) εξερευνώντας και καταγράφοντας τη garage σκηνή του σήμερα.

Η προϊστορία. Τα groups. Oι δισκογραφικές. Τα δισκάδικα. Το lifestyle ενός genre που καταφέρνει τόσα χρόνια να παραμείνει στο underground.

Στα 75 λεπτά του documentary εμφανίζονται και μιλούν για το garage rock'n'roll μεταξύ άλλων οι Jay Reatard (λίγους μήνες πριν το θάνατό του), Black Lips, The Gories, The Clean, The Dirtbombs, Thee Oh Sees, Magic Kids, Golden Triangle,Hunx and His Punx, Smith Westerns, Vivian Girls, Davila 666, Pierced Arrows.

Εξαιρετικό, καλογυρισμένο και ενδιαφέρον ανεξαρτήτως μουσικών προτιμήσεων.
Βλέπεις πώς το DIY βρίσκει πραγματική και ουσιαστική εφαρμογή εκεί έξω.
Νιώθεις την αγάπη των ανθρώπων αυτών για τη μουσική.
Εδώ το link.

σημ. Οι Acid Baby Jesus χώνουν υπέροχα κι αποτελούν τους δικούς μας εκπροσώπους του είδους.

No.7 Crystal Fighters - Star of Love

2010-12-14T15:01:00.003+02:00

Ίσως ότι πιο ιδιαίτερο, ότι πιο ξεχωριστό έτυχε να ακούσω φέτος.
Συνονθύλευμα πλειάδας χορευτικών beats και βασκικής παράδοσης δεμένο αρμονικά. Πραγματικό επίτευγμα να χωράς όλους αυτούς τους ήχους τόσο ταιριαστά μέσα σ ένα album και το αποτέλεσμα να βγαίνει τόσο καλό.
Το ότι είναι βασισμένο σε μια μισοτελειωμένη όπερα με θέμα τη φύση της ύπαρξης και το νόημα της αγάπης ίσως εξηγεί πολλά.

No.8 Crocodiles - Sleep Forever

2010-12-13T14:33:00.003+02:00

Παρασκευή βράδυ, μέσα Νοέμβρη, στη ζεστή ακόμα Θεσσαλονίκη.
Ποδαρόδρομος από πλατεία ΧΑΝΘ μέχρι την άνω πόλη για να συναντήσω φίλους. Στα αυτιά το Sleep Forever, παρέα για τα επόμενα 35 λεπτά. Πολύ αναφόρα...ζέστη...και μπουφάν στο χέρι πλέον.
Πριν προλάβω να φτάσω, τελειώνει... repeat το "All my hate and my hexes are for you".
Κι άλλη μια μετά.

Βλέπεις, είναι που μερικές φορές άνθρωποι και στιγμές ντύνονται με το πιο ταιριαστό soundtrack.

No.9 The Black Keys - Brothers

2010-12-12T15:50:00.003+02:00

Μπορεί αυτή τη στιγμή εκεί έξω να έχει λίγους βαθμούς πάνω απ' το μηδέν...
Ωστόσο, καλύτερη και πιο εύστοχη περιγραφή για το Brothers, απο τούτο εδώ το post, δεν θα μπορούσα να ξαναγράψω.

Ο Dan Auerbach και ο Patrick Carney δείχνουν άλλη μια φορά πως ξέρουν καλά τη δουλειά.

No.10 Local Natives - Gorilla Manor

2010-12-11T13:24:00.003+02:00

Χαίρεσαι να ακούς τη μουσική τους. Τούτοι εδώ μπλέκουν folk στοιχεία, που δεν είναι να φανταστείς και το καλύτερό μου, με indie pop μελωδίες δημιουργώντας ένα album που σε κάθε άκουσμα του με κάνει να νιώθω πιο αισιόδοξος, πιο σίγουρος. Σχεδόν να χαμογελάω.

Δεν ξέρω αν όντως θα αποτελέσουν το next big thing... πάντως η πρώτη τους δισκογραφική εμφάνιση ήταν αντάξια των προσδοκιών.

No.11 The Roots - How I Got Over

2010-12-10T13:43:00.002+02:00

Αρκετοί χιπ-χοπάδες απογοητεύτηκαν. Δεν το βρήκαν αρκετά δυναμικό...κάπως χαλαρό...αδιάφορο.
Ευτυχώς υπάρχουμε κι εμείς οι υπόλοιποι που δεν φοράμε φαρδιά αλλά γουστάρουμε μουσική.
Μουσική με ψυχή, μουσική που έχει κάτι να πεί, που μπορεί να δημιουργήσει συναισθήματα.
Κι οι Roots καταφέρνουν όλα τα παραπάνω αβίαστα με την 9η κυκλοφορία τους.

No.12 LCD Soundsystem - This is Happening

2010-12-09T15:38:00.003+02:00

Ε, τι να γράφω τώρα; Ότι βγαίνει μέσα απ' τη DFA μ' αρέσει. Ότι δημιουργεί ο Murphy μοιάζει να χτυπάει ακριβώς το σωστό σημείο. Ενσωματώνει τόσο εύκολα μέσα σ' όλα τα tracks των LCD, ήχους που μ' αρπάζουν με τη μία...κολλάνε στο μυαλό μου.

Πραγματικά ελπίζω να μην ήταν όντως αυτή η τελευταία τους δουλειά.

No.13 Crystal Castles - Crystal Castles II

2010-12-08T14:20:00.004+02:00

Αγαπημένη Alice,

γράφω αυτές τις λίγες γραμμές για να σου πω ότι αγαπώ. Αγαπώ εσένα και τη μουσική σας βαθύτατα. Και ξέρεις... Στα αυτιά μου, τα ηλεκτρονικώς ποτισμένα, λοουφαρισμένα ουρλιαχτά σου, ακούγονται πάντα σαν τη πιο όμορφη κλασσική μελωδία.
Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ για συνεχίσουμε μαζί το μουσικό μας ταξίδι.
Συγγνώμη αν γίνομαι μελοδραματικός, αλλά όπως είπα και στην αρχή... σ' αγαπώ.

Ειλικρινά δικός σου, Γ.

No.14 Caribou - Swim

2010-12-07T16:07:00.002+02:00

Η electronica όπως θα έπρεπε να ακούγεται σήμερα.
Με την Odessa να αποτελεί σχεδόν το soundtrack της χρονιάς... θα μπορούσε να βρίσκεται και ψηλότερα.
Σπουδαίο από κάθε άποψη.

No.15 Two Door Cinema Club - Tour History

2010-12-06T16:55:00.003+02:00

- E αυτό είναι...
- Ποιό δηλαδη?
- Ε να ξέρεις...αυτό που μ'αρέσει.
- Overhyped groupακια που γίνονται γνωστά απο συλλογές της Kitsune?
- Ντάξει... ανέμελο, κιθαριστικό indie rock pop εννοούσα.
- Γούστα και διαστροφές είναι αυτές...τι να πείς.

(Φανταστικός διάλογος με τον ευατό μου. Ή μήπως πραγματικός; Μπερδεύτηκα κι εγώ.)

No.16 Danger Mouse & Sparklehorse - Dark Night of the Soul

2010-12-05T16:32:00.002+02:00

Περίεργη ιστορία πίσω από ένα all star συμμετοχών album. Περίεργα συναισθήματα. Παρά το ποικιλόμορφο ύφος των τραγουδιών πάντα το ένιωθα ολοκληρωτικά ποτισμένο σε μια ξεθωριασμένη μαυρίλα αντίστοιχη μ' αυτή του εξώφυλλου (δια χειρός David Lynch).

Ταιριάξαμε αρκετά για μια περίοδο και κάναμε καλή παρέα...κυρίως σε διαδρομές μέσα στο λεωφορείο.

σημ. Το εγκώμιο του Danger Mouse, ως τον σπουδαιότερο παραγωγό σήμερα, επιφυλάσσομαι να το πλέξω στο κοντινό μέλλον.

Motorama Interview

2010-12-04T19:59:00.003+02:00

This is the english version of the interview that Motorama gave for the Upnloud web radio.
Vlad Parshin, the lead vocalist of the band, kindly answered to all my questions.

-Hello guys! How are things going for you this time period?
Hello, we are in Rostov-on-Don, south of Russia, drinking tea with honey, watching movies and sometimes making some new tunes. Waiting for the first snow to come.

-So, what’s the story behind Motorama? How and when did they start their journey in the frozen Siberian forest?
We are from the south, siberian forests are only source of inspiration for us. We formed a band because all of us were in love with Scandinavian, US and UK indie music. All of us are big Smiths fans and all of us love The Strokes. That was a good reason to start doing something together.

-Russian Federation had a severe lack in indie “heros” till now. How can you explain this thing?
Hard question. We don't know the answer. Really strange thing.

-Your music style has been compared to bands like Joy Division, Interpol and Smiths. Are these references covering your influences as a band or are there more behind Motorama?
We love all these bands. They were big source of inspiration for us that moment. We were listening to lots of bands at the same time. From electronic bands from Germany to indie rock bands from Canada. Lots of different influences. We are big music lovers.

-Motorama seem to represent fully the D.I.Y. culture. You write your songs and music, direct and shoot your own videos and released your LP for free through your website. So, what?s your opinion?is the D.I.Y. thing just an option or the only solution, if you want to create something truly yours in the music industry?
D.I.Y. is nessecary for us, because it's hard for us to trust anybody in band things. At the same time we are interested in making videos, covers and memorabilia stuff. Sometimes our good friends help us with videos and album mastering, but most of all we do all things by ourselves.

-How many people have downloaded ALPS till now? Was it an easy decision for you to give it for free?
Till now - more than 10 000 LP downloads from our web site. We've never thought about selling it in internet.
We have no doubts of giving our records for free. It's ok, we can earn some money with the help of gigs or selling memorabilia

-I’ve noticed that the word “forest” appears quite a few times in the lyrics of your songs. Has the forest a special meaning or symbolism for you?
I grew up reading books about expeditions and adventures and forest is completely mystical place for me. It has very strange and powerful energetics.

-Do you have any plans on touring outside Russia?
I can't tell you for now, we will see in 2011.

-It happened to know that you had an offer to come and have a gig in Greece. Is that true? It would be really amazing having you here!
True, maybe in 2011 we will play in Greece, we were really very excited because of this invitation. We will be more than happy to visit your shores.

-Tell us a few of your favourite albums that were released in 2010.
Let's see. First of all "Wild Nothing" with great debut, "Twin Shadow" also very good album, "Antony and The Johnsons" with new record, "Foals" with their second album, very nice EP from "Memoryhouse", "Woods"-At Echo Lake, "Seabear"-We built a fire.

best wishes from windy south of Russia,
Vlad

No.17 Klaxons - Surfing the Void

2010-12-04T18:49:00.002+02:00

Για τους Klaxons τα είχα γράψει κι εδώ. Παραμένω στην αρχική μου τοποθέτηση λοιπόν, παρομοιάζοντας το album αυτό με ηχητικό κύμα που με παρέσυρε χωρίς να το πολυκαταλάβω.
Ακρόαση, στην ακρόαση... και κάθε φορά η εντάση πιο δυνατή.

Ιδανικό για air-drumming καταστάσεις.

No. 18 Delphic - Acolyte

2010-12-03T14:53:00.002+02:00

Θα μπορούσαν να είναι τα παιδιά του Peter Hook, που μικρά σκάλιζαν το μπάσο του μπαμπά τους. Μεγαλώνοντας, κι έχοντας πλέον αρκετές παραστάσεις, αποφασίζουν να κάνουν κάτι δικό τους.

Το Acolyte είναι το αποτέλεσμα. Το Manchester επανακάμπτει. Κι η ηλεκτρονική dream pop σκηνή αποκτά νέο άξιο μέλος.

No. 19 Harlem - Hippies

2010-12-02T17:25:00.003+02:00

H περίφημη indie garage/rock σκηνή του Austin μπορεί να υπερηφανεύεται για ένα ακόμα άξιο τέκνο της γι' αυτή τη χρονιά.
16 lo-fi, κοφτές, μικρής διάρκειας, συναρπαστικές μελωδίες που πάντα θα θυμίζουν το πέρασμα στο καλοκαίρι του 2010.

No.20 The Count & Sinden - Mega Mega Mega

2010-11-30T23:46:00.005+02:00

Απόλυτα χορευτικό. Απόλυτα διασκεδαστικό. Η Domino εγγυάται. Η dance UK σκηνή επιστρέφει.
Οι Count & Sinden μου φτιάχνουν τη διάθεση κάθε φορά που θα τους ακούσω και αυτό αρκεί και με το παραπάνω για μια θέση στην 20αδα.

Δεν γίνετε να μην κουνηθείς ακούγοντας το!

Blogovision

2010-11-29T16:03:00.007+02:00

Για 4η συνεχόμενη χρονιά φέτος συνεχίζεται η καθιερωμένη πλέον ψηφοφορία των Ελλήνων bloggers για την ανάδειξη του καλύτερου album της χρονιάς που σιγά σιγά μας αποχαιρετά, υπό την αιγίδα του gone4sure.wordpress.com

Από μεθαύριο, 1η Δεκέμβρη ξεκινάμε με το No20...μέχρι και τις 20 του μηνός που φτάνουμε στο No1.

Stay Tuned!

UPDATE!

Λίγες ώρες πριν ξεκινήσει το επίσημο countdown είπα να αναφερθώ σε εκείνα τα albums που δεν χώρεσαν στην 20αδα, αλλά βρήκαν αρκετό χώρο και χρόνο στον player μου μέσα στο 2010.

Ο μυσταγωγικός Gonjasufi. Οι πολυσυλλεκτικοί Gorillaz.
Η παλιομοδίτικη pop των Yeasayer στο Odd Blood. To νέο σπουδαίο project του Danger Mouse, oι Broken Bells. Οι φολκλορικοί Mumford & Sons.
Το Played του Sillyboy. Oι καταιγιστικοί Sleigh Bells με το Treats.
H ιδιόμορφη dup/pop των Mount Kimbie. H πανέμορφη electronica του Four Tet.
Κι οι 2 πολυαναμενόμενες, μα και τόσο αμφιλεγόμενες επιστροφές των Interpol και Arcade Fire.

Όλα τους, για διαφετικούς λόγους, άξια 20άδας...

The Boy U Can't Destroy.

2010-11-29T01:21:00.002+02:00

Μπορεί να το αργήσανε λιγάκι...αλλά το πρώτο επίσημο videoclip των Mary's Flower Superhead είναι εδώ, κι είναι εξαιρετικό!

Enjoy...

Hell of a Life

2010-11-26T17:59:00.004+02:00

Το να μπορείς να διαχειριστείς την καλλιτεχνική σου ιδιοφυΐα, όταν αυτή είναι πραγματικά υπαρκτή, είναι μάλλον μια ουτοπία.

Ο Kanye West δεν θα μπορούσε με τη καμία να αποτελέσει την εξαίρεση σ' ένα τέτοιο κανόνα. Αντίθετα μάλλον το τραβάει απ' τα μαλλιά κάθε φορά που του δίνεται η ευκαιρία, εκνευρίζοντας τους περισσότερους.
Καλά κάνει λέω εγώ.

Το να χαρακτηριστεί ως hip hop/rap το genre που δημιουργεί τα τελευταία χρόνια σίγουρα αδικεί το ιδιοφυές των δημιουργιών του.

Καθαρό 10.0 το Pitchfork σε album ύστερα από κι εγώ δεν ξέρω πόσο καιρό.

Συνεργασίες με Jay-Z, Bon Iver, John Legend & Gil Scott Herone.

Σαμπλάρισμα απ' το Iron Man των Black Sabbath, στο ρεφρέν του εμπνευσμένου στιχουργικά Hell of a Life.

Κι ένα album οδηγός της mainstream (αν στέκει πλέον ένας τέτοιος ορισμός) μουσικής κουλτούρας, όπως αυτή θα έπρεπε να εκφράζεται εν έτη 2010.

Crystal Castles live in Berlin

2010-11-23T21:14:00.007+02:00

Το sold out της εμφάνισης των Crystal Castles στο Βερολίνο, τη Δευτέρα 15/11 ήταν γνωστό από μέρες. Το ίδιο και η αλλαγή χώρου. Μοναδική μας ελπίδα για απόκτηση εισιτηρίου, η μαύρη αγορά.
Η επιμονή και υπομονή μας (για 1 ώρα περίπου) έξω απ' το Columbia Club ανταμείφθηκαν την ύστατη στιγμή, με την απόκτηση, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες νομιμότητας τριών πολυπόθητων εισιτηρίων, στα 35ευρώ αντί 24 που ήταν η αναγραφόμενη τιμή.

Η ουρά που είχε σχηματιστεί από νωρίς έξω απ' το χώρο της συναυλίας ήταν ουσιαστικά η πρώτη επαφή με το γερμανικό συναυλιακό κοινό, η πρώτη εικόνα από Βερολίνο, αφού μόλις λίγες ώρες νωρίτερα είχαμε προσγειωθεί στο αεροδρόμιο του Schoenefeld.
Άγγλοι, Αμερικάνοι, Έλληνες, Γερμανοί, gothαδες και "Alice style" μαυροντυμένα κοριτσάκια, νεοπάνκηδες, hipsters με χρυσόσκονη στα μάγουλα και indie crowd, all together. Περίφημα, παρά το πολύ κρύο.

Εντός, το σκηνικό ήταν σαφώς θερμότερο. Το support group μόλις είχε ολοκληρώσει την εμφάνισή του, στο γεμάτο (αλλά παρά το sold out, όχι ασφυκτικά) Columbia Club και αρκετοί απολάμβαναν το τσιγάρο τους, στην ειδικά διαμορφωμένη αυλή, αφού εντός απαγορευόταν.

Γύρω στις 10:30 τα φώτα χαμηλώνουν, αλλά αντί των C.C. εμφανίζεται κάποιος κύριος που μας ανακοινώνει πως η τραγουδίστρια έχει σπάσει κάποια κόκαλα(!)...αλλά θα εμφανιστεί κανονικά. Ανακούφιση...

Καπνός, φώτα και...ο Εthan Kath κι η αγαπημένη Alice επι σκηνής υπό τους ήχους του Fainting Spells. Ηλεκτρισμός, φασαρία, χοροπήδημα και ιδρώτας. Η Alice σχεδόν στατική, για τα δικά της ξέφρενα δεδομένα (σκεφτείτε ότι έπεσε κάτω μόλις μια φορά), να προσπαθεί να ακουστεί. Κι ο κόσμος να στριμώχνεται μπροστά από τη σκηνή.

Επί μια ώρα οι C.C. παίξανε, κάπως κουμπωμένοι είναι η αλήθεια (ελέω τραυματισμού της Alice;) κομμάτια μέσα και απ' τις 2 δισκογραφικές τους δουλειές. Baptism, Crimewave, Alice Practice και Untrust Us ξεσήκωσαν, απόλαυσα την εκτέλεση του Celestica, ενώ απορώ ακόμα με την απουσία απ' το setlist του Not in Love, που μάταια περίμενα να ακουστεί στο encore. To κοινό πάντως φάνηκε να το διασκέδασε στη πλειοψηφία του.

Ταύτιση προσδοκιών με πραγματικότητα... κάπου στο 70%, ας όψονται τα σπασμένα κόκαλα.

Άντε και απ' τα μέρη μας κάποια στιγμή και σιδερένιοι.

Berlin Calling.

2010-11-22T21:32:00.011+02:00

Μην αφήσετε τη γιαγιά σας να (ξανα)ψηφίσει!

2010-11-11T19:35:00.004+02:00

"M' αρέσει αυτή η εποχή. Μ' αρέσει αυτή η αίσθηση. Οι νέοι άρχισαν τελικά να σκέφτονται. Και οι νέοι έχουν γίνει όλο και περισσότεροι <...>
Οι γέροι και οι αρτηριοσκληρωτικοί φοβούνται. Ξέρουν πως η επανάσταση μπορεί να ξεπηδήσει από τους εκλογικούς καταλόγους κατά τον αμερικάνικο τρόπο.
Μπορούμε να τους σκοτώσουμε χωρίς καμία σφαίρα.
Μπορούμε να τους σκοτώσουμε με το να γίνουμε απλώς πιο αληθινοί και πιο ανθρώπινοι και με το να απορρίψουμε με τη ψήφο μας τα σκατά."
Charles Bukowski, κάπου στο 1968 (μέσα απ' το Σημειώσεις ενός πορνόγερου).

#@vIDeo ArT@#

2010-11-02T18:27:00.005+02:00

Η μουσική είναι η βάση.
Η εικόνα συμπληρώνει.
Το ταίριασμα είναι το ζητούμενο.

Ακολουθεί μικρή συλλογή απο εξαιρετικής αισθητικής και υψηλής ποιότητας videoclips.
Enjoy!

Ιδρώτας.

2010-10-29T18:41:00.003+03:00

Το θέμα μου με τους Crystal Castles δεν θυμάμαι αν το έχω κοινοποιήσει επαρκώς στο παρελθόν.
Πέρα απ' τα δύο συναρπαστικά τους albums, πάντα στο μυαλό μου στριφιγύριζε το πως θα είναι μια live εμφάνισή τους.
Έχοντας δεί videos και ακούσει αποσπάσματα, δεν κρύβω τις υψηλές μου προσδοκίες για κάτι καταιγιστικό...το λιγότερο.

Έρχεται κι αυτή η κυκλοφορία τώρα, με την τόσο ταιριαστή συμμετοχή του Robert Smith, στο Not in Love, και κάνει ακόμα πιο δύσκολη την προσμονή μέχρι τις 15 Νοεμβρίου και την εμφάνιση τους στο Lido του Βερολίνου.

Μα τι κομμάτι;

Crocodiles

2010-10-23T14:24:00.004+03:00

Το San Diego βγάζει τα καλύτερα παιδιά! Τέλος.
Τι γαμάτη μπάντα;
Τι γαμάτο album; Λιώσιμο.

Greekophilia

2010-10-17T14:39:00.004+03:00

Η ελληνική αγγλόφωνη σκηνή δεν είναι πλέον απλά υπάρχουσα και μετέχουσα των πραγμάτων. Θεωρώ πως πλέον έχει φτάσει σε σημείο όπου μπορούμε να πούμε ότι αλλάζει επίπεδο. Δεν ήταν και δεν ξέρω αν θα είναι και ποτέ δυνατή η διεθνής (ή έστω ευρωπαϊκή) αναγνώριση, μα οι εξαιρετικές δουλειές καλλιτεχνών όπως οι Sillyboy και Lumiere Brother δίνουν ελπίδες...

Απ' τους Expert Medicine στο solo project του, με ένα πέπλο μυστηρίου να καλύπτει αρχικά τη πραγματική του ταυτότητα, κατάφερε γρήγορα να δημιουργήσει ένα σχετικό hype (σε συνδυασμό με τις αναφορές διάφορων blogs και την επιλεκτική διανομή λίγων βινυλίων σε 2-3 δισκάδικα).
Μέσα στο Played υπάρχουν 10 κομμάτια σύγχρονης pop αισθητικής πασπαλισμένα με μπόλικη Μπαουική χρυσόσκονη. Ακούγοντάς το ξανά και ξανά μου φαίνεται τόσο ευφυϊκά απλοϊκό, που σκέφτομαι "μα, γιατί δεν μπορούν να το κάνουν κι άλλοι αυτό;".
Δεμένο και προσεγμένο παραγωγικά, το Played είναι ένα album οδηγός της DIY αισθητικής.
Το ακούω Κυριακές πρώι.

Ο Lumiere Brother και το Fiction του υπάρχουν εδώ και καιρό σε κυκλοφορία. Ο συγχρονισμός πολλές φορές στη ζωή είναι ζητούμενο, το ίδιο και στη μουσική.
Έτσι, ο απόλυτα κινηματογραφικός ήχος του Fiction έπρεπε να περιμένει το φετινό φθινόπωρο για να εγκατασταθεί μόνιμα στον player μου. Υπέροχα μελωδικό, ευαίσθητο...soundtrack ζωής κατά κάποιο τρόπο.
Μελοποίηση εικόνων. Αυτό νομίζω πως καταφέρνει τελικά με το Fiction, ο Θανάσης Χριστοδούλου. Κάθε τραγούδι μια ξεχωριστή μικρού μήκους ταινία. Απόλυτα αληθινό. Απόλυτα ονειρικό.

INTERPOL - interpol

2010-10-02T18:24:00.005+03:00

Κάποια πράγματα στη ζωή δεν μπορείς να τα δείς, να τα ερμηνεύσεις και να τα αξιολογήσεις αντικειμενικά. Ευτυχώς, λέω εγώ.
Όταν κάτι το νιώθεις δικό σου με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, νιώθεις ότι σου μιλάει, σου δημιουργεί συναισθήματα κάθε φορά που πέφτεις πάνω του και ταυτόχρονα ότι πάντα ανταποκρίνεται στις προσδοκίες σου είναι δύσκολο να το προσπεράσεις έτσι απλά.

Άν έπρεπε να επιλέξω για το υπόλοιπο της ζωής μου να ακούω αποκλειστικά ένα group, έναν ήχο...ε αυτός θα ήταν των Interpol.
Καταλαβαίνεις λοιπόν απ' τη εισαγωγή ότι πρόκειται για ένα κείμενο που δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να σταθεί απέναντι απ' το τέταρτο ομότιτλο album τους στοχοποιώντας το.

Σίγουρα πιο εσωστρεφές, άρα και πιο δύσκολα αφομοιώσιμο. Πιο αργό tempo στα περισσότερα κομμάτια αλλά η χαρακτηριστική κιθάρα και το μπάσο του Karlos D (για τελευταία φορά) είναι πάντα εκεί να στοιχειώνουν όλες τις συνθέσεις των Νεοϋρκέζων.
Δεν το κρίνω καλλιτεχνικά, μουσικά ή στιχουργικά. Θα ήταν τελείως ανώφελο να αναλωθώ σε κάτι τέτοιο όταν υπάρχουν από πίσω τόσα συναισθήματα ακούγοντας κάθε κομμάτι μέσα απ' τα τέσσερα albums.

Στο τέλος όπως και να 'χει είναι πάλι οι Interpol.

σημ. Ραντεβού 20 Νοεμβρίου - Βερολίνο

Team Ghost - You never did anything wrong to me

2010-09-20T16:28:00.002+03:00

Αυτό το EP υπάρχει στη διάθεση και στη εκτίμησή μου εδώ και αρκετό καιρό. Κυκλοφορεί ήδη από τέλη Απρίλη αλλά εν μέσω θέρους ούτε λόγος για ποστάρισμα.

Ο Σεπτέμβρης είναι πιο εύκολος. Για αποφάσεις, για αναπροσαρμογές, για μουσικές, για τα πάντα. Κανονικά μέσα στο καλοκαίρι θα έπρεπε να απαγορεύονται οι σκέψεις. Ας επιτρέπονται μόνο οι πράξεις. Αυτές είναι πάντα πιο εύκολες, πιο απλές, εν τέλει ίσως πιο ειλικρινείς.

Δεν γνωρίζω αν είχε μπεί ο Σεπτέμβρης όταν ο Nicolas Fromageau αποφάσιζε να αφήσει το συν-δημιούργημά του, τους M83 για να ακολουθήσει το δικό του δρόμο. Πάντως 6 χρόνια μετά και έπειτα απο διάφορες μουσικές περιηγήσεις βρίσκει το δρόμο του μέσα απ το project των Team Ghost.

Με βάση του το Παρίσι πλέον και συνεργάτη του τον Christophe Guérin κυκλοφορούν αυτό το EP, που μπολιάζει τη dream-pop των Μ83, με shoegaze, post-punk στοιχεία πάντα σε σκοτεινό ηλεκτρονικό φόντο, με αφοπλιστική ευκολία.
Ο ίδιος πολύ θα ήθελε φαντάζομαι να αποφύγει τη συνύπαρξη των λέξεων Μ83 και TeamGhost στο ίδιο κείμενο, ωστόσο οι καταβολές μας αποδεικνύονται ενίοτε ισχυρότερες απ' τις επιδιώξεις μας. Χωρίς αυτό να είναι αναγκαία κακό, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Reworks '10 #Day 1

2010-09-19T18:33:00.005+03:00

Τη Παρασκευή που μας πέρασε το Reworks κατάφερε να συγκεντρώσει το περισσότερο κόσμο που έχω δεί τα τελευταία 3-4 χρόνια που το παρακολουθώ.

Γεμάτο ασφυκτικά, μέχρι το σημείο εισόδου του φεστιβάλ, το reworks atrium για το live του Parov Stelar. Πληροφορίες που θέλουν τον Parov Stelar να δέχτηκε πρόταση συμμετοχής σε ψηφοδέλτιο για τις επερχόμενες δημοτικές εκλογές της πόλης, ελέγχονται ως ανακριβείς.

Kraak en Smaak: Τα live φωνητικά μάλλον αφαίρεσαν πόντους απ' τις electro/funky συνθέσεις τους. Καλύτεροι στα cds τους.

Αποκάλυψη για τον μυστηριώδη Sillyboy στη πρώτη του live εμφάνιση, αμέσως μετά το τέλος του dj set των Lilis Bros στο Air stage. Σχεδόν διασκευάζοντας, σε πιο κιθαριστικούς ρυθμούς, το Played δικαιολόγησε σε μεγάλο βαθμό το hype που τον ακολουθεί. Bowie's το ανάγνωσμα.

Τσιμπήσαμε και ένα από τα 5-6 δυσεύρετα cd του που μοίρασε στον κόσμο.

Ότι πιο περίεργο έχει τύχει να δώ ποτέ μου σε live/dj set. Μυσταγωγικό, θορυβώδες, μπερδεμένο, δυναμικό, χαοτικό και δεν ξέρω κι εγώ ποια άλλη λέξη να χρησιμοποιήσω για να περιγράψω μια τόσο ξεχωριστή εμπειρία που προσέφεραν για περίπου 2 ώρες οι Gonjasufi και Gasslamp Killer.

Ένα οπτικοακουστικό συνοθύλευμα ήχων και ενίοτε ψαλμωδιών με ψήγματα από dubstep που ταξίδευε το μυαλό σου. Βοηθούσε σαφώς και η μυρωδιά από κάτι σαν λιβάνι που καιγόταν καθ όλη τη διάρκεια της εμφάνισής τους.

Θέλαμε να ακούσουμε και Agoria, αλλά το reworks club ήταν πραγματικά απλησίαστο, υποψιάζομαι ένεκα Sven Vath που ακολουθούσε.

Σάββατο απουσία. Περιμένω να μάθω απο αλλού...

Klaxons - Surfing the Void

2010-09-16T13:06:00.003+03:00

Εντάξει...η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν τους είχα πάρει και πολύ στα σοβαρά. Ούτε καν μετά το Mercury Prize τους, που για να λέμε την αλήθεια μικρό αντίκτυπο έχει πλέον έτσι κι αλλιώς. Έβγαζαν πάντα μια οπτικοακουστική ελαφρότητα ένα πράγμα....ξες.

Εδώ όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αποστρεφόμενοι το nu-rave ήχο που τους στιγμάτισε στο Myths of the near future και συνεπικουρούμενοι απ' τον metal παραγωγό Ross Robinson (Concrete, Korn) δημιουργούν ένα album που σε παρασέρνει σαν κύμα, σε ξεσηκώνει.

Δυνατό, γρήγορο πιο "σκληρό"...σίγουρα πιο rawk, πιο brutal απ' το ντεμπούτο τους πρίν 3 χρόνια. Παιδιά που γίνονται άντρες κι άλλες τέτοιες παρόμοιες ιστορίες.
Το ψυχεδελικό attitude που χαρακτηρίζει τους Klaxons δεν θα μπορούσε να λείπει απ' το Surfing the Void, μέσα απ' τις ενορχηστρώσεις και τους στίχους του Jamie Reynolds αν και δεν είναι το κυρίαρχο στοιχείο που αντιλαμβάνεσαι ακούγωντάς τον.

Σε αντίθεση με άλλα overhyped συγκροτήμτα οι Klaxons δείχνουν να κερδίζουν το στοίχημα για την ώρα.
Με tracks σαν το "Flashover" μόνο ακόμη μεγαλύτερες προσδοκίες μπορείς να έχεις.

A Romantic Journey from Manchester to the Swiss Alps

2010-09-14T21:50:00.004+03:00

Ίσως, το καλύτερο album της χρονιάς. Σίγουρα ότι πιο όμορφο έχω ακούσει φέτος.
Κυκλοφορεί εκεί έξω από τέλη Μαΐου, αλλά τώρα είναι η πλέον ενδεδειγμένη στιγμή για να τ' ακούσεις.

Post/punk, new wave συνθέσεις με Smithιακούς στίχους, νοσταλγικό μπάσο που θυμίζει Interpol στα καλύτερά τους, φωνητικά που σε έκαναν κι αγάπησες τους Cold Cave και κιθάρες που αποθέωσες στους Pains of being pure at heart βρίσκονται εδώ πασπαλισμένες με την παγωμένη αύρα της Ρωσικής στέπας.
Βλέπεις οι Motorama προέρχονται από εκεί που ουδέποτε θυμάμαι να έχει ξεπηδήσει κάτι παρόμοιο μουσικά. Απ' το λιμάνι του Rostov, στη νοτιοανατολική Ρωσία.

Δεν ξέρω αν η παραπάνω περιγραφή μπορεί να εσωκλείσει έστω και λίγη απ' τη μουσική μαγεία που κατάφεραν και δημιούργησαν στο Alps.
Απόλυτα συναισθηματικό, μελωδικό, κι αληθινό μα και ταυτόχρονα τόσο απόκοσμο και μυσταγωγικό όσο κι η χώρα προέλευσής του. Σχεδόν ανατριχιαστικό.

Αλήθεια είναι σπάνιο να βρίσκεις album που όλα τα tracks του να σε ταξιδεύουν και να δημιουργούν συναισθήματα, το καθένα με διαφορετικά μοναδικό τρόπο. Έχω εκστασιαστεί μαζί του. Μάλλον το αγαπάω, πιο σωστά.
Σοβαρά τώρα, πρόκειται για σπουδαίο επίτευγμα (αναλογιζόμενος κανείς και τις συνθήκες).

Θα είναι πολύ άδικο το συγκεκριμένο album να μην αποκτήσει την αναγνώριση που του αναλογεί.
Εσύ πάντως άκου το με κλειστά μάτια και διάδωσέ το...από εδώ.

υγ. Δανεικός ο τίτλος, αλλά δεν μπόρεσα να βρώ κάτι πιο ταιριαστό απ' αυτό.

Autumn sounds

2010-09-11T02:14:00.003+03:00

Υπάρχουν εκεί έξω 2 δισκάκια που γαμάνε... Τα 'χω λιώσει.
Τόσο διαφορετικά, μα εξίσου συναρπαστικά.

Πρέπει να γράψω γι' αυτά...
Αύριο ίσως.

True Story

2010-09-09T01:34:00.005+03:00

Cee-Lo Green's roadtrip #No one's gonna love you# (covering Band of Horses).

Εγώ. Εσύ. Εμείς. Κανείς.

Miami Horror - Illumination

2010-09-05T18:54:00.006+03:00

Το φετινό καλοκαίρι ήταν μια συνεχής μουσική περιπλάνηση. Ξεκίνησε με lo-fi/surf rock ήχους, συνεχίστηκε με μικρές δόσεις σουηδικής twee pop, παραστράτισε ελέω καιρικών συνθηκών σε dub μονοπάτια και τέλος αφομίωσε και εκτίμησε υπέρ του δέοντος τον ήχο της dupstep.

Σήμερα είμαστε ξανά εδώ...αρχές φθινοπώρου πλέον, μ' ένα album που δεν έχει καμία σχέση με όλα τα παραπάνω, το οποίο έσκασε ξαφνικά αναγκάζοντας με να κάτσω να γράψω αυτές τις γραμμές. Δεν σκόπευα να αναφερθώ τόσο άμεσα...αλλά το ακούω και το ξανακούω αυτές τις μέρες και πραγματικά μου ανεβάζει τη διάθεση κάθε φορά. Ο αυτοσκοπός της pop δηλαδή, υλοποιημένος στο 100%.
Η electro/synth pop σαν είδος μπορεί σε κάποιους να ακούγεται ξεπερασμένη και να ξινίζουν, μα οι Miami Horror καταφέρνουν να την κάνουν να ηχεί τόσο φρέσκια και καλοκαιρινή μέσα στο Illumination που πολλοί θα αναθεωρήσουν.

Άκουσε οπωσδήποτε τα "Sometimes" και "Moon Theory", αν νιώσεις εδώ είμαστε...μπορούμε να γίνουμε φίλοι.

Bono Must Die

2010-09-02T13:49:00.004+03:00

Πριν τη δημιουργία των O Children, υπήρξε μια μπάντα εκεί έξω για λίγο.

Ίσως να είχε και το καλύτερο όνομα όλων των εποχών...ίσως κι όχι.

Έπαιζε κάτι ανάμεσα σε drum & bass και death metal με ηλεκτρονικά στοιχεία (εδώ).

Κρίμα αλλά πλέον δεν υπάρχουν. Ο άλλος πάλι συνεχίζει... πιο φαφλατάς, πιο υπερφίαλος και πιο φαντασμαγορικός από ποτέ.

Μπλιάχ.

Rock n' Roll heroes never die!

2010-08-21T17:20:00.003+03:00

Joe Strummer was born on 21/8/1952, in Ankara-Turkey

My black summer.

2010-07-16T14:25:00.005+03:00

"...για να χορέψεις θέλεις φράουλες"

Roots.

2010-06-27T19:19:00.002+03:00

Masterpiece!

Up 'n Loud Festival!

2010-06-17T19:19:00.006+03:00

UPDATE (μεταφορά για τις 24/6, λόγω της χθεσινής βροχής)

Λόγω της κακοκαιρίας την Παρασκευή 18 Ιουνίου το Up ‘N’ Loud Festival αναβλήθηκε για την Πέμπτη 24 Ιουνίου. Χωρίς να πτοούμαστε σας προσκαλούμε στη μουσική μας γιορτή, με παραπάνω διάθεση και μεγαλύτερη αποφασιστικότητα την Πέμπτη 24 Ιουνίου στον Μύλο στα πλαίσια εορτασμών της Παγκόσμιας Μέρας μουσικής.

Σε 2 σκηνές του Μύλου (Βαβυλωνία , Club) η μεγαλύτερη μουσική γιορτή της Θεσσαλονίκης θα ξεκινήσει από τις 19:00 το απόγευμα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Τα καλύτερα Reggae – Ska συγκροτήματα θα προσφέρουν πάνω από 5 ώρες ζωντανής μουσικής…

Moca Juniors Sound System, Global Vibe, Soul Fire, 63 High & Skaribas.

Μια γιορτή με πολλές παράλληλες δράσεις: DJ set από τους παραγωγούς του Up ‘N’ Loud, υπαίθριο παζάρι ρούχων και κοσμημάτων από νέους δημιουργούς της πόλης, ξυλοπόδαρους, clowns, jugglers, έκθεση Φωτογραφίας από τη Stereosis και πολλές ακόμα εκπλήξεις…

Ώρες Εμφάνισης Συγκροτημάτων

Βαβυλωνία:

20:15-21:00 Moca Juniors Sound System

21:15-22:00 Global Vibe

22:15-23:00 Skaribas

23:15-24:00 Soul Fire

Club:

00:30-01:30 63 High

01:30-02:30 Moca Juniors Sound System

Η προπώληση εισιτηρίων συνεχίζεται μέσω Internet και στοιχίζουν 8 ευρώ: upnloud.eventbrite.com

Τη μέρα της συναυλίας θα κοστίζουν 12€ στην είσοδο του Μύλου.

Για να μην ξεχνιόμαστε...

2010-06-10T14:43:00.004+03:00

Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, νιώθω περισσότερη από κάθε άλλη φορά την ανάγκη να επισημάνω πως ο Ο.Α.Σ.Θ. "Γ Α Μ Ι Ε Τ Α Ι".

Είχα αναφερθεί και παλαιότερα με σχετικό post στον αγαπημένο μου μεταφορικό οργανισμό της πόλης. Και όταν λέω αγαπημένο δεν ειρωνεύομαι καθόλου μιας και είναι ο μοναδικός στη Θεσσαλονίκη, άρα αυτόματα κι ο αγαπημένος μου!
Μονοπώλιο, τρόπον τινά βλέπεις κι όλα καλά...
Με τις αδικαιολόγητες και σχεδόν υπέρογκες, σε συνάρτηση με τις υπηρεσίες που προσφέρουν, αυξήσεις τους... κι εμείς "αναγκαστικά" να πληρώνουμε.

Κι έρχεται πάντα το καλοκαιράκι, με τις υψηλές του θερμοκρασίες, να μου υπενθυμίζει το πόσο αστείος είναι ο εν λόγω οργανισμός, αφού αδυνατεί να προσφέρει τα πλέον βασικά.
Τον Κ Λ Ι Μ Α Τ Ι Σ Μ Ο εννοώ!!! Ναι ξέρετε, όταν έξω έχει 30+ βαθμούς γίνεται βασικό...

Ανθρώπους μεταφέρεται μέσα στα αστικά σας, όχι τσουβάλια.

Αυτά.

Vancouver, guitar + drums, garage rock...Japandroids

2010-06-05T21:50:00.007+03:00

Τελικά ίσως μου στοίχισε περισσότερο απ' όσο υπολόγιζα..
Για τους Japandroids λέω, που δέν είδα στο Primavera. Άντε να τους πετύχεις τώρα προς τα μέρη μας στα σύντομα...

Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά να... είναι που το Post Nothing έχει κολλήσει στον player μου απ' τη στιγμή που γύρισα, βλέπω και διάφορα βιντεάκια στο youtube απο lives τους και νιώθω πως έχασα μια μεγάλη ευκαιρία εκεί στη Βαρκελώνη.

O garage rock χαρακτηρισμός που τους αποδίδεται δεν νομίζω ότι καταφέρνει να εσωκλείσει και να περιγράψει ακριβώς αυτό που δημιούργησαν.

Αυτό που παίζουν οι δυο Καναδοί δημιουργεί εικόνες για το αύριο της μουσικής. Σου ανοίγει νέα προοπτική... έτσι νομίζω. Έτσι το νοιώθω.

Είναι η πιο γλυκιά και ρομαντική, σε ορισμένες στιγμές, φασαρία που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό.

Έχω εκστασιαστεί ένα πράμα μαζί τους...

Παραλήρημα τέλος.

Λίγο ακόμα...
Λέω να ξεκινήσω τη δικιά μου noise band. Έτσι ρε παιδί μου για τη φασαρία και μόνο. Μια κιθάρα κι ένα drum set αρκούν.

Primavera Sound 2010...κάτι σαν review

2010-06-03T13:11:00.008+03:00

Κανονικά το Primavera δεν θα έπρεπε να είναι ένα απλό 3ήμερο φεστιβάλ. Θα έπρεπε να είναι ένα μεγάλο μουσικό χωριό με κατοίκους όλους τους θεατές του και επισκέπτες τα διάφορα group.Σκέψου το λίγο... Όλοι αυτοί οι άνθρωποι με τα skinny jeans τους, τα καρώ τους πουκάμισα, τα τσουλούφια τους σε διάφορες αποχρώσεις, τα tattoos, τα 65 days of static T-Shirts τους, μα πάνω απ' όλα τη γκάβλα τους για τη μουσική, μαζεμένοι σ' ένα μέρος!

Τέτοιες ουτοπικές σκέψεις μου δημιούργησε η εμπειρία του φετινού Primavera Sound, κι όλα αυτά ανεξάρτητα απ' το μουσικό του κομμάτι.

Βαρκελώνη, λοιπόν, παραθαλάσσιο Parc del Forum πιο συγκεκριμένα, Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο. 3 μέρες και νύχτες, περισσότερα από 150 ονόματα, 100.000 θεατές, απίστευτες ποσότητες μπύρας κι ένα εναλλακτικό μουσικό πανηγύρι που δεν θες να τελειώσει ποτέ.

Θα μπορούσα να γράφω σελίδες ολόκληρες για κάθε group ξεχωριστά που είδα στις διάφορες απ' τις 8 σκηνές του Primavera, αλλά κάτι τέτοιο δεν θα ήταν καθόλου πρακτικό από κάθε άποψη. Εξάλλου το Primavera το ζεις συνολικά.

Πέμπτη: Οι XX άρτιοι απο κάθε άποψη μας προσέφεραν την πρώτη ανατριχίλα του φεστιβάλ με την εκπληκτική εκτέλεση του Infinity. Οι Fall παίξανε ίσως στο μεγαλύτερο ακροατήριο που είχανε ποτέ. Οι Broken Social Scene αναμετρήθηκαν με το hype των Wild Beasts και άντεξαν. Ενώ η εκ των προτέρων γνωστή ηχητική βρωμιά των Big Pink επιβαρύνθηκε απ' τον μέτριο ήχο του Pitchfork stage μετριάζοντας τον αρχικό μας ενθουσιασμό. Οι επανενωμένοι Pavement αποτέλεσαν λογικά το highlight της βραδιάς στη κεντρική σκηνή του San Miguel. Αποκάλυψη της ημέρας οι φασαριόζοι Titus Andronikus και Sleigh Bells.

Παρασκευή: Μεθυσμένοι Harlem στο Vice stage για αρχή αντί για New Pornographers, στάση στο ATP για την πολύ καλή, μα και άγνωστη σε μας μέχρι πρότινος, Scout Niblett, που μας θύμισε αρκετά PJ Harvey, πριν καταλήξουμε στη κεντρική σκηνή για τους πολύ καλά στημένους Spoon. Διασκορπισμός στη συνέχεια της ομάδας του Upnloud. Άλλοι για Beach House τράβηξαν (ακραίο πλήθος κόσμου απ' ότι πληροφορήθηκα), άλλοι παρέμειναν για Wilco, κι άλλοι το ρίξανε στις μπύρες.
Όλα αυτά βέβαια μέχρι τις 11 παρά όταν και ξανασμίξαμε όλοι στην ATP για τους Les Savy Fav. Σε αυτό το σημείο θέλω να ευχαριστήσω προσωπικά τον κ. Tim Harrington για όλα αυτά που είδανε τα μάτια μας επί 1 ώρα καθώς και για το γεγονός πως με το απλό κούνημα των οπισθίων του κατάφερε να τρομοκρατήσει τον συνταξιδιώτη Κωστή Καρατζιά τρέποντάς τον σε άτακτη φυγή υπό τον φόβο οπισθοφιλήματος! Χαλάλι η θυσία των Japandroids.
Αλλαγή σκηνικού στη συνέχεια για την ηλεκτρονική πανδαισία των Cold Cave και ξαπλωτή παρακολούθηση μέσω videowall των Pixies. Κλείσιμο βραδιάς με Yeasayer για μερικές δόσεις αναπαλαιωμένης pop και πέρασμα απ' το γεμάτο Ray-Ban stage που δονούνταν υπο τους electro ήχους των μασκοφόρων Bloody Beetroots. Που κουράγιο για Diplo...

Σάββατο: Πιο αργά από κάθε άλλη φορά η άφιξή μας στο χώρο του φεστιβάλ και αρχή με τη φωνάρα της Florence να γεμίζει τον περιβάλλοντα χώρο της σκηνής του San Miguel. Μεταφορά στην άλλη άκρη του φεστιβάλ για τους θεατρικούς Drums και στο καπάκι μια μικρή γεύση από την τρέλα των Matt & Kim, ενώ την ίδια ώρα οι No Age στο Pitchfork κατέθεταν τα διαπιστευτήριά τους. Βαθειά υπόκλιση στους Charlatans για ένα απ' τα καλύτερα live του 3ημέρου και χλιαρό χειροκρότημα για τις αποστασιοποιημένες μα και τόσο fuzz κιθάρες των Dum Dum Girls.
Πιο εντυπωσιακό κλείσιμο απ' αυτό των Pet Shop Boys δεν νομίζω πως θα μπορούσε να υπάρξει. Ότι πιο φαντασμαγορικό είχε να επιδείξει το φετινό Primavera. Video προβολές πάνω στους περίφημους κύβους τους, εναλλάγες σκηνικών και κουστουμιών, κομφετί κι ότι άλλο μπορείς να φανταστείς επι σκηνής. Σπουδαίοι.

Αντιλαμβάνεστε ότι θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω για πάντα...αλλά λέω να κρατήσω τις υπόλοιπες αναμνήσεις για προσωπική χρήση κεντρίζοντας το ενδιαφέρον σας και υποκινώντας σας για μελλοντική απόβαση στη πρωτεύουσα της Καταλονίας.

Siente la musica como nunca antes!

Adios...

Primavera Sound Festival - Day 3

2010-06-01T23:38:00.010+03:00

Florence + the Machine

The Drums

Matt & Kim

The Charlatans

Dum Dum Girls

Pet Shop Boys

Primavera Sound Festival - Day 2

2010-05-31T16:46:00.008+03:00

Spoon

Yeasayer

Harlem

Pixies

Cold Cave

Les Savy Fav

Mr. Brightside

Σαν την Amy baby...

EXIT...a short view

EXIT...a through-click

On the road to Exit!

The Indieviduals present Antichic!

Street party

Αγαπημένη Scarlett...

Elvis says hello

Be Aware...

My Beastie Boys

R.I.P.

The IndieViduals Present: ProPaganda Session!

The IndieViduals Arty Session!

Miami Horror: interview

If it's too loud, you're too old!

Το σπουδαιότερο live

Οι δύο όψεις της ζωής.

Καλοκαίρι.

Nastrovje

Loud Sound festival in photos...

Απόψε: Loud Sound festival

Previous Saturday

Απόψε

Καφενείον η Ελλάς.

Cold Cave: Interview

Ω αγαπημένη... part 2

Thessaloniki goes indie(?)

Motorama - One Moment

Black Mountain: Interview

It's a Hollywood summer.

Bad Kids.

Loud Local Sound Fest

H Αγία Τριάς.

Dark was the night.

Ω, αγαπημένη...

Η ομορφότερη κηδεία.

Bass Class.

Cloud Nothings - Cloud Nothings

California Über Alles.

Η χαρά του γραφίστα.

Nicolas Jaar - Space is Only Noise

Black is the colour

Για το 2011...

Για το 2011...

Για το 2011...

Jarvis + DFA

Tracks of the Year

Videos of the Year

Blogovision...Best albums of 2010

Videos of the Year

No.1 The National - High Violet

No.2 Motorama - Alps

No.3 65DaysOfStatic - We were exploding anyway

No.4 Foals - Total Life Forever

No.5 Miami Horror - Illumination

No.6 Allo Darlin' - Allo Darlin'

New Garage Explosion!!

No.7 Crystal Fighters - Star of Love

No.8 Crocodiles - Sleep Forever

No.9 The Black Keys - Brothers

No.10 Local Natives - Gorilla Manor

No.11 The Roots - How I Got Over

No.12 LCD Soundsystem - This is Happening

No.13 Crystal Castles - Crystal Castles II

No.14 Caribou - Swim

No.15 Two Door Cinema Club - Tour History

No.16 Danger Mouse & Sparklehorse - Dark Night of the Soul

Motorama Interview

No.17 Klaxons - Surfing the Void

No. 18 Delphic - Acolyte

No. 19 Harlem - Hippies

No.20 The Count & Sinden - Mega Mega Mega

Blogovision

The Boy U Can't Destroy.

Hell of a Life

Crystal Castles live in Berlin

Berlin Calling.

Μην αφήσετε τη γιαγιά σας να (ξανα)ψηφίσει!

#*@vIDeo ArT@*#

#@vIDeo ArT@#